Kwalifikacja: INF.06 - Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych pozabudynkowych

Analizując te wyniki trzeba spojrzeć na nie oczami instalatora, który zna typowe parametry spawów i złączy oraz wymagania stawiane przez normy i dokumentację projektową. Częsty błąd polega na tym, że ktoś patrzy tylko na liczby i od razu przyjmuje, że skoro wszystkie wartości są w miarę „małe”, to wszystko jest w porządku. Tymczasem dla różnych typów zdarzeń w torze światłowodowym obowiązują różne kryteria oceny. Spawy łukiem elektrycznym w nowoczesnych włóknach jednomodowych powinny mieć bardzo małe tłumienie, zwykle w okolicach 0,05–0,1 dB, a dobrze ustawiona spawarka z czystymi uchwytami i poprawnie przygotowanym włóknem spokojnie osiąga takie wyniki. Spaw mechaniczny jest z natury gorszy, bo nie ma fizycznego stopienia szkła, tylko precyzyjne dociśnięcie i wyrównanie włókien, więc jego tłumienie jest nieco większe, ale nadal powinno się mieścić zwykle poniżej 0,2–0,3 dB. Dlatego traktowanie spawu mechanicznego jako elementu przekraczającego normy w tym konkretnym przypadku jest nieuzasadnione – wartość 0,15 dB mieści się w typowych założeniach projektowych. Drugi typowy błąd to założenie, że skoro złącza rozłączne są „standardowe”, to ich tłumienie rzędu 1 dB jest jeszcze normalne. W praktyce, zgodnie z dobrą praktyką i wymaganiami wielu operatorów, porządne złącze SC/LC/APC powinno mieć tłumienie najczęściej poniżej 0,5 dB, a wartości w okolicach 1 dB traktuje się już jako sygnał alarmowy. Tak wysoka strata może świadczyć o zabrudzeniu czoła ferruli, mikropęknięciu, złym polerowaniu albo nieprawidłowym dociśnięciu w adapterze. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie takie „przeoczone” brudne złącza są później źródłem niestabilnych parametrów, szczególnie przy wyższych przepływnościach i dłuższych torach. Błędne odpowiedzi wynikają więc głównie z uogólnienia: ktoś albo przyjmuje, że wszystkie zdarzenia są w normie, bo liczby wyglądają na małe, albo odwrotnie – że każde zdarzenie powyżej 0,1 dB jest już złe, bez rozróżnienia, czy chodzi o spaw, czy o złącze. Prawidłowe podejście wymaga znajomości typowych wartości referencyjnych dla każdego rodzaju połączenia i porównania ich z konkretnymi wynikami reflektometru OTDR. Dopiero wtedy można sensownie ocenić, które elementy toru są poprawne, a które wymagają poprawy albo ponownego wykonania.