Kwalifikacja: INF.06 - Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych pozabudynkowych

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo intuicja często podpowiada, że „im więcej mocy, tym lepiej”, a przepisy niestety tego nie podzielają. Odpowiedzi mniejsze niż 30 dBm, jak 20 dBm, zwykle biorą się z mylenia mocy nadajnika z EIRP. 20 dBm to typowa moc wyjściowa wielu urządzeń Wi‑Fi, ale do EIRP dochodzi jeszcze zysk anteny. W efekcie system z nadajnikiem 20 dBm i anteną 10 dBi osiąga właśnie 30 dBm EIRP, czyli maksymalny dopuszczalny poziom. Jeśli ktoś wybiera niższą wartość, to myśli kategoriami „bezpiecznego zapasu”, ale pytanie nie dotyczy zalecanej mocy roboczej, tylko formalnego limitu określonego w przepisach. Z kolei wyższe wartości, typu 40 dBm czy 50 dBm, to już są poziomy typowe dla profesjonalnych, licencjonowanych systemów radiowych, a nie dla nielicencjonowanego pasma 5 GHz. Takie moce potrafią bardzo mocno zaśmiecić eter, powodować poważne zakłócenia innych sieci i kompletnie rozjechać równowagę w paśmie ISM. Typowy błąd myślowy polega na patrzeniu wyłącznie na zasięg: ktoś widzi długi link punkt–punkt i automatycznie zakłada, że trzeba „dokręcić” moc do 40–50 dBm EIRP. W nowoczesnych systemach bezprzewodowych pracuje się jednak na marginesie szumu, dobranych antenach kierunkowych, czystej strefie Fresnela i poprawnej konfiguracji modulacji, a nie na brutalnej sile nadajnika. Standardy i dobre praktyki zalecają dostosowanie mocy do realnej potrzeby, z zachowaniem limitów prawnych. W paśmie 5 GHz istnieją też różne podzakresy i różne warunki pracy (wewnątrz, na zewnątrz, DFS), ale w typowych scenariuszach nielicencjonowanych maksymalny EIRP rzędu 30 dBm jest tym kluczowym punktem odniesienia. Większe wartości wymagają już innego reżimu prawnego, często indywidualnych pozwoleń radiowych i zupełnie innej klasy urządzeń. Dlatego odpowiedzi sugerujące 40 lub 50 dBm idą w kierunku „profesjonalnych łączy dużej mocy”, a nie realnych ograniczeń darmowego pasma 5 GHz.