Do elektrociepłowni w zakładzie produkcyjnym dostarczono 2500 ton miału węglowego. Liczba pobranych próbek pierwotnych wynosiła?
Obliczanie liczby pobranych próbek pierwotnych miału węglowego przy dostawach kolejowych:
1) Dla partii dostawy węgla o masie \( M \leq 500 \) t, liczba próbek pierwotnych (n) powinna wynieść nie mniej niż 16.
2) Dla partii dostawy węgla o masie \( 500 < M \leq 1000 \) t, liczba próbek pierwotnych (n) powinna wynieść nie mniej niż 32.
3) Dla partii dostawy węgla o masie \( M > 1000 \) t, liczba pobranych próbek pierwotnych (n) powinna być obliczona ze wzoru:
$$ n = 32 \cdot \sqrt{\frac{M}{1000}} $$
przy czym wynik otrzymany z wyrażenia zaokrąglić w górę do najbliższej liczby całkowitej.
gdzie:
n - liczba próbek pierwotnych.
M - masa badanej partii dostawy miału węgla kamiennego.
Odpowiedź 51 próbek jest prawidłowa, ponieważ w procesie pobierania próbek węgla, stosuje się zasady wynikające z norm ISO oraz standardów branżowych, które określają, jak prawidłowo przeprowadzać tego rodzaju analizy. Przy tak dużej ilości surowca, jak 2500 ton, liczba pobranych próbek powinna być adekwatna do objętości materiału, aby zapewnić reprezentatywność analizy. W praktyce, liczba próbek jest często ustalana na podstawie reguły, która wskazuje, że im większa wielkość partii, tym większa liczba próbek powinna zostać pobrana. Dla 2500 ton zaleca się pobranie co najmniej 51 próbek, co pozwala na uzyskanie dokładniejszego obrazu jakości dostarczonego węgla. Dobre praktyki w tej dziedzinie obejmują nie tylko odpowiednią ilość próbek, ale także ich właściwe rozmieszczenie i losowe pobieranie, co minimalizuje ryzyko błędów systematycznych. Takie podejście jest kluczowe, aby zapewnić rzetelne wyniki analiz i efektywne zarządzanie jakością surowców energetycznych.
Odpowiedzi 35, 16 i 50 próbek wskazują na różne nieporozumienia dotyczące ilości próbek, jakie powinny być pobrane w kontekście dostarczonej ilości węgla. Wybór 35 próbek może wynikać z błędnego założenia, że wystarczająca liczba próbek jest proporcjonalna do mniejszej ilości surowca, chociaż w rzeczywistości tak nie jest. Liczby te nie uwzględniają zasad reprezentatywności, które wskazują, że przy większej masie materiału, konieczne jest zwiększenie liczby pobieranych próbek, aby zminimalizować ryzyko błędów analitycznych. Podobnie, wybór 16 próbek wykazuje rażący niedobór w ilości prób, co naraża na ryzyko, że pobrane próbki nie odzwierciedlają rzeczywistej jakości całej partii. Podejście to prowadzi do sytuacji, w której wyniki analizy mogą być bardzo mylące, co może rzutować na dalsze decyzje dotyczące wykorzystania surowca. Odpowiedź 50 próbek także jest niewystarczająca, ponieważ nie spełnia wymogów dotyczących większych partii węgla. W kontekście norm analitycznych, każda z tych odpowiedzi nie opiera się na standardowych praktykach, które uwzględniają wielkość dostaw oraz ich różnorodność, a to prowadzi do nieprawidłowych wniosków dotyczących jakości surowca.