Kwalifikacja: DRM.04 - Wytwarzanie wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Na ilustracji strzałka wskazuje jaśniejszą, zewnętrzną strefę drewna, czyli biel, i tu najczęściej pojawia się kilka powtarzających się nieporozumień. Wiele osób automatycznie kojarzy zewnętrzną część pnia z łykiem, bo łyko faktycznie leży tuż pod korą. Trzeba jednak pamiętać, że łyko to cienka warstwa tkanki przewodzącej asymilaty z liści w dół drzewa, praktycznie niewidoczna jako wyraźna strefa na typowym przekroju stosowanym w stolarstwie. Na zdjęciu widzimy wyraźną strefę drewna, a nie cienki pierścień tkanek miękkich. Drugi typowy błąd to mylenie bieli z rdzeniem. Rdzeń znajduje się dokładnie w środku pnia, jest to wąski, najstarszy fragment, często o ciemniejszej barwie lub nawet częściowo rozłożony. Nie może więc być zewnętrzną, jasną strefą. W praktyce technicznej rdzeń traktuje się raczej jako obszar potencjalnych wad (pęknięcia rdzeniowe, zgnilizna rdzeniowa) niż jako pełnowartościowy materiał konstrukcyjny. Kolejne skojarzenie to twardziel. Twardziel to strefa wewnętrzna, zwykle ciemniejsza od bieli, nasycona substancjami zapasowymi, o podwyższonej trwałości naturalnej. To właśnie twardziel jest ceniona przy elementach narażonych na wilgoć i czynniki biologiczne. Na zdjęciu wyraźnie widać ciemniejszą część w środku – to jest twardziel, a jaśniejszy pierścień bliżej kory to biel. Błąd polega często na odwróceniu tego schematu w głowie: ktoś zakłada, że ciemne na zewnątrz to zniszczone, a jasne w środku to zdrowe, a w drzewie jest dokładnie odwrotnie. W zawodzie technika technologii drewna ważne jest, żeby umieć rozróżnić te strefy gołym okiem, bo od tego zależy dobór materiału do zastosowania, prawidłowe rozkroje tarcicy, klasyfikacja jakości i decyzje o konieczności impregnacji bieli zgodnie z dobrymi praktykami i normami dotyczącymi ochrony drewna.