Kwalifikacja: DRM.04 - Wytwarzanie wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Na przedstawionych ilustracjach łatwo się pomylić, bo na każdej z nich mamy do czynienia z obróbką drewna, ale są to zupełnie inne procesy technologiczne niż szlifowanie. W obróbce skrawaniem wyróżniamy kilka podstawowych grup: piłowanie, frezowanie, wiercenie, struganie oraz właśnie szlifowanie. Różnią się one głównie rodzajem narzędzia i sposobem usuwania naddatku materiału. Ilustracje 1, 2 i 3 pokazują operacje, w których narzędzie ma wyraźne ostrza tnące, a nie powierzchnię ścierną z ziarnami. Na pierwszej ilustracji widać frezarkę lub strugarkę, gdzie obracający się nóż skrawający modeluje krawędź elementu. Charakterystyczne jest tu wyraźne ostrze i wióry powstające w wyniku cięcia drewna. Jest to typowa obróbka kształtująca przekrój, a nie wygładzająca powierzchnię jak w szlifowaniu. Druga ilustracja przedstawia piłę tarczową do cięcia wzdłużnego lub poprzecznego. Zęby piły odrywają stosunkowo duże wióry, a powierzchnia po takim cięciu, zgodnie z praktyką warsztatową, zwykle wymaga późniejszego strugania lub szlifowania, żeby uzyskać odpowiednią gładkość i klasę chropowatości. Trzecia ilustracja to wiercenie – wiertło świdrowe lub spiralne wykonuje otwór cylindryczny, usuwając materiał w postaci wiórów śrubowych. Jest to obróbka otworów, a nie powierzchni płaskich czy krzywoliniowych. Typowy błąd myślowy polega na tym, że każdą operację z narzędziem obrotowym myli się z szlifowaniem, bo „coś się kręci i sypie się pył”. W szlifowaniu jednak narzędziem jest materiał ścierny – papier, płótno lub tarcza pokryta ziarnem korundowym, węglika krzemu itd. Ziarna te mikroskopowo skrawają powierzchnię, dając bardzo równą, gładką strukturę. W procesach pokazanych na błędnych ilustracjach dominuje klasyczne skrawanie ostrzami, a nie praca ścierniwa. Dlatego prawidłową odpowiedzią jest tylko ilustracja, na której widać tarczę szlifierską pracującą po powierzchni elementu.