Kwalifikacja: DRM.04 - Wytwarzanie wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Na zdjęciu mamy do czynienia z typową wadą strukturalną płyty wiórowej, ale łatwo ją pomylić z innymi uszkodzeniami, jeśli patrzy się tylko „z wierzchu”. Częsty błąd polega na tym, że ktoś widzi odkształconą powierzchnię i automatycznie myśli o wgnieceniu. Wgniecenie to jednak odcisk, lokalne zgniecenie materiału pod wpływem nacisku, gdzie struktura pozostaje w miarę ciągła, tylko odkształcona. Tutaj jest odwrotnie: warstwa wierzchnia unosi się do góry, jakby się odklejała od reszty, a nie jest wciskana do środka. To już zupełnie inny mechanizm uszkodzenia. Kolejne skojarzenie to przebarwienie, bo przy płytach i okleinach ludzie często patrzą na kolor. Przebarwienie dotyczy jednak wyłącznie zmiany barwy powierzchni – od słońca, wilgoci, chemii, różnic w partii okleiny. W przebarwieniu struktura płyty pozostaje cała, nie zmienia się jej grubość ani spoistość, dotykowo element jest gładki i jednolity. Na ilustracji widać wyraźną zmianę kształtu i odspojenie, a nie problem z kolorem. Dość naturalne jest też mylenie pokazanej wady z pęknięciem. Pęknięcie to rysa lub szczelina biegnąca przez materiał, często w jednym kierunku, powstała na skutek naprężeń, uderzenia, wysychania. W płytach wiórowych pęknięcia zazwyczaj są liniowe, czasem nieregularne, ale nie powodują takiego równomiernego „odwarstwienia” całych płaszczyzn. Tutaj mamy do czynienia z czymś innym: poszczególne warstwy płyty i okleiny tracą przyczepność, materiał rozchodzi się jakby na „kanapki”. To właśnie jest rozwarstwienie, czyli utrata spójności między warstwami, a nie pojedyncza rysa czy wgniotek. Z mojego doświadczenia wynika, że źródłem takich pomyłek jest patrzenie tylko na jedną cechę – np. na kształt powierzchni – zamiast na cały przekrój i sposób, w jaki zachowuje się materiał. W dobrej praktyce stolarskiej zawsze warto obejrzeć element z boku, sprawdzić przekrój i dotykiem ocenić, czy warstwy nie „pracują” osobno. To pomaga odróżnić wady powierzchniowe, takie jak wgniecenia czy przebarwienia, od poważniejszych wad strukturalnych, jak pęknięcia czy właśnie rozwarstwienia, które z punktu widzenia wytrzymałości i bezpieczeństwa konstrukcji są zdecydowanie groźniejsze.