Poprzez sklejenie drobnych zrębków drzewnych otrzymuje się płytę
Płyta wiórowa powstaje właśnie przez sklejenie drobnych cząstek drewna, czyli wiórów, zrębków albo specjalnie przygotowanych cząstek drzewnych, za pomocą żywic syntetycznych i sprasowanie ich pod wysokim ciśnieniem oraz w podwyższonej temperaturze. To odróżnia ją od płyt pilśniowych, gdzie surowcem są włókna, a nie typowe wióry. W praktyce stolarskiej płyta wiórowa jest jednym z najczęściej używanych materiałów do produkcji korpusów mebli, półek, blatów roboczych pod laminat, zabudów kuchennych czy elementów szaf. Warto pamiętać, że jakość takiej płyty zależy od gęstości, rodzaju kleju, układu warstw i przeznaczenia, np. płyty ogólnego stosowania, meblowe, wilgocioodporne. Z mojego doświadczenia najczęściej myli się ją z MDF-em, ale MDF jest bardziej jednorodny i lepiej nadaje się pod frezowanie. Dobra praktyka branżowa to dobierać płytę według zastosowania, zwracać uwagę na klasę emisji formaldehydu, np. E1, oraz stosować odpowiednie oklejanie krawędzi, bo surowa płyta wiórowa łatwo chłonie wilgoć i potrafi się wykruszać przy złym wierceniu.
Jeżeli odpowiedź nie wskazywała płyty wiórowej, to najpewniej nastąpiło pomieszanie kilku różnych materiałów drewnopochodnych, które na pierwszy rzut oka mogą wyglądać podobnie, ale powstają w inny sposób. Płyta MDF nie jest produkowana przez zwykłe sklejenie drobnych zrębków. W MDF-ie drewno jest rozdrabniane aż do postaci włókien, następnie miesza się je z żywicą i prasuje. Dlatego MDF ma zwartą, jednorodną strukturę, dobrze się frezuje, można robić w nim profile, fronty meblowe i elementy lakierowane. Moim zdaniem to najczęstsza pomyłka, bo oba materiały są płytami drewnopochodnymi i oba zawierają klej, ale surowiec wejściowy jest inny: wióry kontra włókna. Płyta stolarska też nie pasuje do opisu, ponieważ jej rdzeń tworzą zwykle listewki lub warstwa drewna litego, oklejona obłogiem albo fornirem. Jest to materiał bardziej konstrukcyjny, stabilny wymiarowo, używany np. w drzwiach, blatach i elementach wymagających większej sztywności. Płyta komórkowa ma natomiast lekką budowę z rdzeniem typu plaster miodu albo inną strukturą komórkową, więc jej istotą nie jest sklejanie masy drobnych zrębków, tylko uzyskanie małej masy przy zachowaniu odpowiedniej grubości. W praktyce warto patrzeć na strukturę przekroju: wiórowa ma widoczne cząstki drewna, MDF jest drobny i jednolity, stolarska ma rdzeń z listew, a komórkowa puste przestrzenie lub wkład komórkowy. To proste rozróżnienie bardzo pomaga przy doborze materiału do mebli i przy obróbce maszynowej.