Kwalifikacja: DRM.04 - Wytwarzanie wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

W tym zadaniu cała sztuka polega na prawidłowym odczytaniu danych technicznych z tabeli i zrozumieniu, co oznaczają symbole D i d. Wiele osób kieruje się zasadą „im większa tarcza, tym lepiej”, i stąd pojawia się pokusa wyboru piły o średnicy 260 mm. Tylko że konstrukcja pilarki ręcznej jest projektowana pod konkretną średnicę zewnętrzną tarczy – tu 160 mm. Zastosowanie tarczy 260 mm spowodowałoby, że dysk wystawałby poza osłonę, mógłby kolidować z elementami obudowy, a prędkość obwodowa przekroczyłaby wartości bezpieczne. To nie jest tylko kwestia wygody, ale realne zagrożenie rozerwania tarczy przy obrotach 4000 obr/min. Drugim typowym błędem jest ignorowanie średnicy otworu mocującego. Wrzeciono w tej pilarce ma średnicę 20 mm, co jest wyraźnie wpisane w tabeli jako „Średnica otworu piły – 20 mm”. Próba założenia tarczy z otworem 65 mm lub 80 mm bez właściwych, certyfikowanych pierścieni i kołnierzy jest niezgodna z instrukcją i zasadami BHP. Taka tarcza nie byłaby poprawnie centrowana, pojawiłoby się bicie promieniowe, zwiększone wibracje, a w skrajnym wypadku tarcza mogłaby się po prostu poluzować na wrzecionie. Z mojego doświadczenia wielu początkujących patrzy tylko na średnicę zewnętrzną, a pomija średnicę otworu, bo „przecież jakoś to się skręci”. To jest właśnie ten typ myślenia, który prowadzi do niebezpiecznych sytuacji. Dobre praktyki branżowe mówią jasno: średnica D tarczy musi być równa lub mniejsza od tej przewidzianej przez producenta maszyny, a średnica d otworu musi dokładnie odpowiadać średnicy wrzeciona (lub dopuszczonej tulei). W tym zadaniu jedyną kombinacją spełniającą oba te warunki jest 160 mm na zewnątrz i 20 mm w otworze. Pozostałe propozycje łamią co najmniej jeden z parametrów konstrukcyjnych, dlatego nie mogą być uznane za poprawny i bezpieczny wybór.