Kwalifikacja: DRM.04 - Wytwarzanie wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Na zdjęciach odpowiedzi łatwo się pomylić, bo wszystkie przedstawiają różne rodzaje okuć meblowych, ale tylko jedno z nich jest typowym złączem mimośrodowo‑śrubowym. Częsty błąd polega na tym, że skoro coś ma śrubę albo wygląda na element łączący, to od razu kojarzy się ze złączem mimośrodowym. Tymczasem w meblarstwie pojęcia są dość precyzyjne i warto je rozróżniać. Ilustracja z długą listwą i wyciętymi otworami podłużnymi to raczej rodzaj zaczepu, listwy montażowej lub elementu prowadzącego. Takie okucie pracuje liniowo, nie ma w nim części mimośrodowej, która po obrocie dociąga drugi element. Stosuje się je np. do regulowanego mocowania, ale nie jest to złącze mimośrodowo‑śrubowe w rozumieniu technologii korpusów meblowych. Drugi z pokazanych elementów przypomina specjalne okucie konstrukcyjne, np. do prowadnic, składanych elementów albo jako część systemu przesuwnego. Ma co prawda śruby, ale nie występuje tu klasyczny układ: trzpień + obracany mimośród ukryty w płycie. Jego zadaniem jest raczej prowadzenie lub przegubowe łączenie elementów, a nie typowe ściskanie dwóch płyt jak w meblach skrzyniowych. Trzeci element, z długą śrubą i półkolistymi nakładkami, to typowe złącze do ściągania blatów lub grubych elementów – działa bardziej jak ścisk stolarski montowany na stałe. Tu siła przenoszona jest przez długą śrubę, a nie przez mimośród obracany w otworze. W złączu mimośrodowo‑śrubowym kluczowy jest właśnie mechanizm mimośrodu: okrągły „kamień” obraca się i przez niewspółosiowy punkt zaczepu dociąga trzpień. Jeżeli na ilustracji nie widać tego charakterystycznego walcowego elementu z gniazdem na śrubokręt (krzyżak, płaski lub imbus), to najpewniej nie jest to system mimośrodowo‑śrubowy. Dlatego poprawną odpowiedzią jest tylko ilustracja z typowym kompletem: metalowy mimośród oraz trzpień (często z plastikową tuleją rozporową), stosowany przy łączeniu płyt meblowych zgodnie z popularnymi systemami okuć.