Kwalifikacja: CES.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu szklarskiego

Wybór innej części pieca donicowego niż trzon jako miejsce ustawienia donic wynika często z nieporozumienia co do budowy i funkcji poszczególnych elementów tego urządzenia. Kapa, chociaż może się wydawać stabilnym miejscem, w rzeczywistości pełni rolę wieka, które zamyka komorę pieca od góry i nie nadaje się do bezpośredniego ustawiania na niej ciężkich donic czy innych wyrobów ceramicznych. Z punktu widzenia praktyki warsztatowej ustawianie wyrobów na kapie mogłoby prowadzić do ich uszkodzenia oraz do poważnych problemów z równomiernym rozkładem ciepła i procesem wypalania. Podobnie sprawa wygląda z regeneratorami i rekuperatorami – te elementy odpowiadają za odzysk i magazynowanie ciepła w celu poprawy efektywności energetycznej pieca (regeneratory – głównie w dużych przemysłowych piecach tunelowych, rekuperatory – służą do przekazywania ciepła ze spalin do powietrza wlotowego). Nie są one jednak przeznaczone do kontaktu bezpośredniego z wyrobami ceramicznymi, a tym bardziej do ich wypalania. Typowym błędem jest tu mylenie miejsc technicznie wspomagających proces spalania z miejscem, w którym odbywa się właściwy wypał. Wynika to często z pobieżnej znajomości schematów pieców lub uproszczonego podejścia do ich konstrukcji. W praktyce, ignorowanie funkcji poszczególnych części pieca może prowadzić do złych efektów wypalania, zwiększonego zużycia paliwa oraz awarii sprzętu. Standard branżowy jasno określa, że donice ustawia się na trzonie, bo tylko tam mają zapewnione odpowiednie warunki termiczne, stabilność mechaniczną oraz bezpieczeństwo podczas całego procesu. Przenoszenie wyrobów na inne elementy może skutkować zarówno stratą jakości, jak i poważnymi uszkodzeniami pieca. Moim zdaniem warto zawsze dociekać, jaka jest rzeczywista rola każdej części pieca, żeby uniknąć takich błędów w praktyce.