Na rysunku przedstawiono schemat ciągnienia
A. rur szklanych sposobem Hänleina.
B. szkła płaskiego sposobem Fourcaulta.
C. rur szklanych sposobem Dannera.
D. szkła płaskiego sposobem Pittsburgha.
Prawidłowa odpowiedź to szkło płaskie sposobem Pittsburgha – i faktycznie na rysunku widać typowy schemat tej technologii. Z mojego doświadczenia wynika, że ciągnienie szkła sposobem Pittsburgha to rozwiązanie, które przez lata wyrobiło sobie mocną pozycję w branży, głównie przez swoją niezawodność i względnie prostą obsługę linii produkcyjnej. W tym procesie szkło jest pobierane z wanny szklarskiej przy pomocy stalowego noża, a potem płynnie wyciągane pionowo ku górze – dalej przechodzi przez specjalne walce, które nadają mu odpowiednią grubość. Potem tafla jest powoli studzona, co minimalizuje naprężenia. W praktyce, tę metodę docenia się tam, gdzie liczy się powtarzalność, równomierność grubości i stosunkowo mała ilość wad powierzchniowych. Moim zdaniem, bardzo ważne jest też to, że linie Pittsburgha umożliwiają produkcję dużych tafli szkła, co oszczędza późniejszą obróbkę i ogranicza straty materiału. Stosuje się ją przykładowo przy produkcji okien, szyb zespolonych czy nawet przy szkleniu dużych powierzchni w architekturze. To rozwiązanie jest zgodne ze standardami branżowymi i przez wiele lat było jednym z najpopularniejszych, zanim technika float w pełni zdominowała rynek. Tego typu ciągnienie mocno ułatwiło standaryzację szkła budowlanego.
Ten temat potrafi sporo namieszać, jeśli nie zna się charakterystycznych cech poszczególnych metod. W pytaniu można było się łatwo pomylić, bo nazwy poszczególnych sposobów bywają mylące i czasem wydają się podobne. Zarówno sposób Dannera, jak i Hänleina, to metody wykorzystywane głównie do produkcji rur szklanych, a nie szkła płaskiego. Co ciekawe, w sposobie Dannera rury formują się poprzez ciągnięcie na stalowej rurze, która obraca się w masie szklanej, a powietrze nadaje szczelinie kształt – taka rura ma ścianki o równomiernej grubości, ale sam proces wygląda zupełnie inaczej niż na schemacie. Sposób Hänleina to kolejna technologia ciągnięcia rur, jeszcze bardziej skomplikowana pod względem kontroli średnicy i grubości, ale tutaj znów nie ma pionowego prowadzenia tafli, tylko rura jest formowana przez specjalną głowicę i wyciągana poziomo. Jeśli chodzi o sposób Fourcaulta to faktycznie tutaj już pojawia się pionowe ciągnienie szkła płaskiego, ale charakterystyczny jest inny układ maszyn i inne detale konstrukcyjne – tafla szkła prowadzona jest przez szczelinę ceramiczną, a system wyciągania wygląda trochę inaczej niż w Pittsburghu. W praktyce, Fourcault i Pittsburgh to dwie najczęściej mylone metody, bo obie odpowiadają za produkcję szkła płaskiego, ale różnią się zasadą wprowadzania masy szklanej w ruch i sposobem formowania tafli. Moim zdaniem, wiele pomyłek wynika z niedokładnego przyjrzenia się rysunkowi – wystarczy jednak zwrócić uwagę na zespół walców i pionowe wyciąganie, by wyłapać, że to Pittsburgh. Warto przy okazji zapamiętać, że ani Danner, ani Hänlein nie mają tu zastosowania, bo dotyczą zupełnie innych wyrobów i mechaniki formowania. To typowy błąd, gdy ktoś kojarzy tylko nazwiska wynalazców, a nie rozpoznaje samego procesu.