Którego typu szkła dotyczy norma określająca tolerancję, płaskość, obróbkę krawędzi oraz fragmentację szkła?
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik technologii szkła (CES.04).
Tolerancje wymiarów, płaskość, obróbka krawędzi i fragmentacja dotyczą szkła płaskiego, przede wszystkim szkła hartowanego termicznie stosowanego w budownictwie, meblarstwie czy wyposażeniu wnętrz.
Fragmentacja to sposób, w jaki szkło rozpada się po rozbiciu. Szkło płaskie hartowane po stłuczeniu rozpada się na wiele drobnych, tępych kawałków, a norma określa, ile odłamków ma się mieścić w polu kontrolnym. Płaskość i obróbka krawędzi są ważne, bo tafla po hartowaniu nie może być wygięta, a krawędzie muszą być obrobione przed procesem - po hartowaniu szkła już się nie tnie ani nie szlifuje.
Reguła do zapamiętania: parametry „płaskość” i „fragmentacja” są typowe dla tafli szklanych, czyli szkła płaskiego, a nie dla wyrobów pustych, takich jak butelki, słoiki czy kolby.
Wybór szkła opakowaniowego, gospodarczego albo laboratoryjnego bierze się z tego, że każde z nich też ma swoje normy. Dotyczą one jednak innych cech, bo są to wyroby puste, formowane przez dmuchanie lub prasowanie. Płaskość nie ma sensu dla butelki ani szklanki, a krawędzi w rozumieniu krawędzi tafli takie wyroby nie mają.
Dla szkła opakowaniowego ważne są np. pojemność, wymiary wylewu, odporność na ciśnienie wewnętrzne i na szok termiczny. Szkło gospodarcze ocenia się m.in. pod kątem wyglądu, odporności na mycie i wad. Szkło laboratoryjne musi mieć wysoką odporność chemiczną i termiczną, często jest to szkło borokrzemowe.
Prawidłowa jest odpowiedź dotycząca szkła płaskiego. Zestaw cech z pytania - tolerancja wymiarów tafli, płaskość, obróbka krawędzi i obraz fragmentacji po rozbiciu - odpowiada wymaganiom dla szyb, zwłaszcza hartowanych, które muszą rozpadać się na drobne, mniej niebezpieczne kawałki.