Kwalifikacja: SPC.03 - Produkcja wyrobów piekarskich

W branży piekarskiej oraz ogólnie przy sprzedaży żywności luzem, bardzo łatwo można pomylić wymagane elementy etykietowania z dodatkowymi informacjami, które – choć czasem stosowane – nie są obowiązkowe z punktu widzenia prawa. Przykładowo, warunki przechowywania bywają umieszczane przy produktach o krótszej trwałości lub nietypowych wymaganiach, jednak dla standardowego, świeżego pieczywa niemrożonego sprzedawanego bez opakowania nie są one wymagane prawem. Podobnie, oznaczenie partii produkcyjnej jest kluczowe głównie w przypadku produktów pakowanych – pozwala śledzić pochodzenie i zarządzać ewentualnymi reklamacjami czy wycofaniami z rynku. W praktyce, gdy chleb jest sprzedawany luzem, klient nie ma potrzeby znać numeru partii – to informacja istotna głównie wewnętrznie dla producenta i sprzedawcy. Termin przydatności do sprzedaży natomiast bywa mylony z datą minimalnej trwałości, która rzeczywiście jest obowiązkowa dla produktów opakowanych. W przypadku pieczywa sprzedawanego luzem, obowiązek podania konkretnej daty nie występuje – klient powinien otrzymać informację o składzie, a nie o tym, do kiedy można produkt sprzedać. Typowe błędy myślowe pojawiają się, gdy ktoś uważa, że wszystkie informacje, które są wymagane na etykiecie produktu pakowanego, muszą automatycznie znaleźć się również przy produktach niepakowanych. W rzeczywistości jednak podejście do etykietowania w tych dwóch przypadkach jest inne i bazuje na przepisach zawartych m.in. w rozporządzeniu 1169/2011. Moim zdaniem warto pamiętać, że wykaz składników to właśnie ta kluczowa informacja, która daje klientowi realną wiedzę o produkcie i umożliwia bezpieczny wybór – a reszta to często dodatki, które nie muszą być obowiązkowo podane zgodnie z prawem.