Kwalifikacja: SPC.03 - Produkcja wyrobów piekarskich

Jeśli spojrzymy na wymienione zboża, łatwo się pogubić, bo w praktyce wiele z nich pojawia się na etykietach zdrowej żywności i w różnych przepisach. Jednak tylko orkisz jest starą odmianą pszenicy, konkretnie to tzw. pszenica orkiszowa (Triticum spelta). Proso należy do zupełnie innej grupy zbóż, to tzw. zboże drobnoziarniste, które nie jest spokrewnione z pszenicą w sensie botanicznym; uprawia się je przede wszystkim na kasze, a nie na mąkę chlebową. Amarantus – choć często nazywany „zbożem przyszłości”, w ogóle nie jest zbożem w klasycznym rozumieniu tej kategorii, to pseudozboże, czyli roślina dająca jadalne nasiona, ale nie należąca do traw, więc w żaden sposób nie można go zakwalifikować jako odmiany pszenicy. Moim zdaniem najwięcej zamieszania przynosi pszenżyto, bo jakby nie patrzeć, w nazwie jest „pszenica”. To jednak nie jest odmiana, tylko mieszaniec – hybryda powstała z połączenia pszenicy i żyta, więc traktuje się je jako osobny gatunek zboża, stosowany raczej jako roślina pastewna i na pasze, choć coraz częściej trafia też do piekarnictwa. Częsty błąd polega właśnie na utożsamianiu pszenżyta z odmianą pszenicy, bo to zupełnie inna ścieżka hodowlana i inne właściwości. W praktyce, jeśli interesuje Cię technologia żywności czy uprawa zbóż, dobrze jest znać te różnice, bo pszenica ma wiele swoich odmian, z których tylko niektóre – jak właśnie orkisz – są wykorzystywane ze względu na swoje unikalne właściwości odżywcze, technologiczne i przetwórcze. Sugeruję zawsze dokładnie sprawdzać rodzaj surowca zbożowego w projektach czy podczas pracy z dokumentacją branżową, bo niuanse tej klasyfikacji mają realne znaczenie na etapie produkcji żywności.