Kwalifikacja: SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie wymienione procesy są znane z technologii chemicznej i spożywczej, ale tylko jeden naprawdę prowadzi do otrzymania spirytusu rektyfikowanego. Spirytus surowy to mieszanina etanolu, wody i wielu związków ubocznych fermentacji. Żeby uzyskać spirytus rektyfikowany, potrzebujemy procesu rozdziału opartego na różnicach temperatury wrzenia składników lotnych, czyli destylacji frakcyjnej (rektyfikacji). Tymczasem dyfuzja to zjawisko samorzutnego mieszania się cząsteczek, wynikające z ruchu Browna i różnicy stężeń. W aparaturze przemysłowej dyfuzja ma znaczenie np. w suszeniu, ekstrakcji czy przenikaniu gazów przez membrany, ale sama dyfuzja nie rozdzieli nam mieszaniny etanol–woda na spirytus rektyfikowany. Co najwyżej doprowadzi do wyrównania stężeń, czyli dokładnie odwrotnego efektu niż chcemy. Absorpcja z kolei polega na wchłanianiu jednego składnika gazowego lub ciekłego przez inny ośrodek, np. pochłanianie CO₂ w roztworze wodorotlenku lub usuwanie zanieczyszczeń gazowych w absorberach. W przemyśle spirytusowym absorpcję można spotkać np. przy oczyszczaniu gazów z kotłowni, ale nie służy ona do uzyskiwania wysokoprocentowego alkoholu. Typowym błędem jest utożsamianie „wchłaniania” czy „przechodzenia” składników z realnym rozdziałem frakcyjnym mieszaniny. Ekstrakcja natomiast to proces rozdzielania składników za pomocą rozpuszczalnika selektywnego, który lepiej rozpuszcza jeden składnik niż drugi. Stosuje się ją np. do odzyskiwania aromatów, kofeiny czy tłuszczów roślinnych. Choć teoretycznie można by wyobrazić sobie jakieś ciekłe systemy rozdziału alkoholu, w praktyce produkcji spirytusu spożywczego obowiązującym standardem technologicznym i najlepszą praktyką są kolumny destylacyjne i rektyfikacyjne. To właśnie destylacja frakcyjna, a nie dyfuzja, absorpcja czy ekstrakcja, pozwala w sposób ciągły i kontrolowany osiągać wymagane przez normy stężenie i czystość spirytusu rektyfikowanego.