Kwalifikacja: SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych

W tym zadaniu haczyk polega na właściwym powiązaniu zakresu podziałki z badanym surowcem. Do mleka stosuje się zawsze butyrometr o zakresie 0–6% tłuszczu, ponieważ typowa zawartość tłuszczu w mleku krowim mieści się mniej więcej między 3 a 4,5%. Użycie przyrządu o zbyt szerokim zakresie, takiego jak w odpowiedziach obejmujących 0–40% czy nawet 0–60%, powoduje, że skala jest „rozciągnięta”, a dokładność odczytu automatycznie spada. W laboratoriach przemysłu mleczarskiego przy metodzie Gerbera obowiązuje zasada: im węższy zakres i lepiej dopasowany do surowca, tym bardziej wiarygodny wynik i mniejsze ryzyko błędów systematycznych. Błędne odpowiedzi zazwyczaj biorą się z mylenia butyrometrów mlecznych z tymi przeznaczonymi do śmietanki, masła czy serów. Przyrządy o wysokich zakresach, rzędu 0–40% lub 0–60%, używa się do produktów znacznie bardziej tłustych, gdzie zawartość tłuszczu jest kilkukrotnie wyższa niż w mleku, np. do śmietanek, serów dojrzewających czy topionych, a także do niektórych wyrobów cukierniczych. Wybór takiego butyrometru do mleka jest nie tylko niepraktyczny, ale i sprzeczny z dobrą praktyką laboratoryjną: trudniej prawidłowo odczytać menisk, większy jest wpływ drobnych błędów objętościowych przy pipetowaniu i odwirowywaniu. Częsty błąd myślowy polega na założeniu, że „większy zakres będzie bardziej uniwersalny”. W kontroli jakości żywności jest dokładnie odwrotnie – narzędzie ma być precyzyjnie dobrane do badanego materiału. Dlatego przy oznaczaniu tłuszczu w mleku zawsze wybieramy wyskalowany w granicach 0–6%, czyli taki jak butyrometr nr 4.