Kwalifikacja: SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych

Na rysunku pokazano przyrząd, w którym podstawowym elementem pomiarowym są napięte włosy połączone z układem dźwigniowym i wskazówką poruszającą się po skali. Taka budowa nie służy ani do odmierzania czasu, ani do pomiaru ciśnienia, ani bezpośrednio do pomiaru temperatury. W technice pomiar czasu realizuje się zupełnie innymi rozwiązaniami: mechanizmem zegarowym, oscylatorami kwarcowymi, układami elektronicznymi. Nie występuje tam element reagujący na zawartość pary wodnej w powietrzu, tylko precyzyjny wzorzec częstotliwości. Podobnie jest z ciśnieniem – klasyczne manometry czy barometry wykorzystują sprężyste odkształcenie rurki Bourdona, mieszków lub membran. Zmiana ciśnienia powoduje ugięcie elementu sprężystego, które dopiero przez dźwignie przenoszone jest na wskazówkę. W prezentowanym przyrządzie takim elementem wrażliwym są włosy, a nie rurka czy mieszek, więc mówienie o pomiarze ciśnienia to mylenie zasady działania. Temperaturę z kolei mierzy się termometrami cieczowymi, bimetalicznymi, oporowymi, termoparami. W każdym z tych rozwiązań czujnik reaguje na zmianę energii cieplnej, a więc na różnicę temperatury, a nie na ilość pary wodnej w powietrzu. Typowym błędem jest kojarzenie każdej wskazówkowej skali z manometrem albo termometrem „bo tak wyglądają zegary na kotłach”. W praktyce przemysłowej mamy jednak całą rodzinę przyrządów analogowych, które wizualnie są do siebie podobne, ale mierzą zupełnie inne wielkości fizyczne. Tutaj decydujący jest opis elementów: „napięte włosy” jednoznacznie wskazują na higrometr włosowy, czyli czujnik wilgotności względnej powietrza. To właśnie wilgotność jest parametrem, który w przemyśle spożywczym kontroluje się m.in. w magazynach, suszarniach i komorach dojrzewalniczych, aby zapewnić zgodność z wymaganiami jakościowymi i normami branżowymi. Rozpoznanie zasady działania czujnika pozwala uniknąć mylenia parametrów i jest ważne przy prawidłowej interpretacji wskazań.