Kwalifikacja: SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych

W tym zadaniu łatwo pomylić różne znaki, bo wszystkie wyglądają na „ekologiczne” lub związane z bezpieczeństwem, ale tylko jeden z nich informuje o przydatności opakowania do ponownego przetworzenia. W praktyce przemysłu spożywczego funkcjonuje cały zestaw symboli, które pełnią zupełnie różne funkcje i nie można ich traktować zamiennie. Częsty błąd polega na tym, że każdy znak kojarzący się z naturą, liściem czy gwiazdkami uznaje się automatycznie za oznaczenie recyklingu. To myślenie jest uproszczone i w realnych warunkach produkcji prowadzi do nieprawidłowego sortowania odpadów oraz problemów przy spełnianiu wymagań prawnych dotyczących gospodarki odpadami opakowaniowymi. Inny typowy skrót myślowy dotyczy symbolu kieliszka i widelca. Ten znak nie ma nic wspólnego z recyklingiem – oznacza on jedynie, że materiał opakowaniowy jest dopuszczony do kontaktu z żywnością, spełnia wymagania higieniczne i nie migrują z niego szkodliwe substancje w ilościach przekraczających normy. Jest to kwestia bezpieczeństwa zdrowotnego, a nie możliwości ponownego przetworzenia. Z kolei znaki nawiązujące do ekologii lub jakości środowiskowej produktu odnoszą się najczęściej do spełniania kryteriów ekoetykiet czy programów środowiskowych, a nie do technicznej zdolności danego tworzywa do recyklingu w istniejącym systemie gospodarki odpadami. W logistyce i magazynowaniu produktów spożywczych ważne jest rozróżnianie tych symboli, ponieważ od nich zależy sposób postępowania z odpadami opakowaniowymi na zakładzie – jedne trafią do recyklingu materiałowego, inne muszą być potraktowane jako odpady zmieszane lub kierowane do odzysku energetycznego. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk dokładnego kojarzenia każdego znaku z jego konkretną funkcją, a nie tylko z ogólnym skojarzeniem „eko”, bo branża coraz mocniej opiera się na precyzyjnych wymaganiach prawnych i audytach środowiskowych.