Kwalifikacja: SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych

Oznaczenie BN-87 8020-02 może być trochę mylące, jeśli ktoś nie kojarzy polskiego systemu normalizacji i łatwo wtedy pomylić tę normę z dokumentem międzynarodowym lub europejskim. W rzeczywistości skrót „BN” oznacza „norma branżowa” i jest typowy dla dawnych polskich norm opracowywanych dla konkretnych gałęzi przemysłu, m.in. spożywczego. To nie ma nic wspólnego z normami amerykańskimi, europejskimi czy globalnymi. Normy amerykańskie to najczęściej dokumenty takie jak ANSI, ASTM, FDA guidelines czy standardy USDA – mają inny system oznaczeń, są tworzone w innym porządku prawnym i odnoszą się przede wszystkim do rynku USA. Sam fakt, że norma dotyczy ryb, nie robi z niej normy amerykańskiej, bo o jej charakterze decyduje instytucja normalizacyjna i system oznaczeń, a nie temat. Podobnie z normami europejskimi: tu używa się symboli EN (lub PN-EN w wersji przyjętej w Polsce). Są to standardy opracowane przez CEN lub CENELEC i uzgadniane między państwami członkowskimi. Norma BN-87 8020-02 nie ma takiego statusu, jest stricte krajowa i sektorowa. Normy międzynarodowe, np. ISO, mają jeszcze inny system: ISO + numer, ewentualnie w Polsce PN-EN ISO, gdy są wprowadzane do krajowego systemu. Błędne założenie, że każda norma techniczna jest od razu „międzynarodowa” albo „europejska”, wynika często z utożsamiania słowa „norma” z globalnym standardem. Tymczasem w praktyce w przemyśle spożywczym funkcjonuje kilka poziomów normalizacji: od zakładowej, przez branżową, krajową, aż po europejską i międzynarodową. Dla technologa produkcji ważne jest rozumienie tych różnic, bo od tego zależy, do jakich wymagań musi się realnie dostosować zakład. Norma BN-87 8020-02 porządkuje wymagania jakościowe i technologiczne dla ryb i przetworów rybnych w polskiej branży, a nie na rynku amerykańskim, europejskim czy światowym. Dlatego klasyfikowanie jej jako amerykańskiej, europejskiej czy międzynarodowej po prostu mija się z realiami systemu normalizacji.