W jakim zawodzie przydaje się ta wiedza?

Wiedza ta jest potrzebna w zawodach: TECHNIK TECHNOLOGII ŻYWNOŚCI.

Gdzie mogę przećwiczyć więcej pytań z kwalifikacji SPC.07?

Więcej pytań z kwalifikacji SPC.07 znajdziesz na Zawodowe.edu.pl - darmowa baza pytań CKE z symulatorem egzaminu.

Kwalifikacja: SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych

Q: Do jakiej kwalifikacji zawodowej należy to pytanie?

To pytanie pochodzi z kwalifikacji SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych. Wymagana w zawodzie: Technik technologii żywności.

Zawód: Technik technologii żywności

Kategorie: Technologia produkcji Magazynowanie i logistyka Obliczenia technologiczne

Zakład produkuje chleb o masie jednostkowej 1 kg oraz bułki kajzerki o masie jednostkowej 50 g. W jednym dniu roboczym firma produkuje chleb z 200 kg mąki oraz bułki ze 100 kg mąki. Wydajność pieczywa wynosi 150%. Oblicz, ile pojemników potrzeba do zapakowania dziennej produkcji, jeżeli w jednym pojemniku mieści się 12 szt. chlebów lub 100 szt. bułek.

Prawidłowo – klucz do tego zadania to poprawne wykorzystanie wydajności pieczywa i przeliczenie masy na liczbę sztuk. Najpierw liczymy, ile gotowego pieczywa powstanie z mąki. Wydajność 150% oznacza, że z 1 kg mąki otrzymujemy 1,5 kg gotowego wyrobu (reszta to woda, sól, ewentualnie dodatki). Dla chleba: 200 kg mąki × 1,5 = 300 kg chleba. Masa jednostkowa chleba to 1 kg, więc powstaje 300 sztuk chlebów. Dla bułek: 100 kg mąki × 1,5 = 150 kg gotowych bułek. Jedna bułka ma 50 g, czyli 0,05 kg. 150 kg ÷ 0,05 kg = 3000 sztuk bułek. Teraz pakowanie: do jednego pojemnika wchodzi 12 chlebów, więc 300 ÷ 12 = 25 pojemników. Dla bułek: 3000 ÷ 100 = 30 pojemników. Razem: 25 + 30 = 55 pojemników i to właśnie jest poprawna odpowiedź. Moim zdaniem to zadanie bardzo dobrze odzwierciedla typowe obliczenia technologiczne w piekarni. W praktyce w zakładach piekarskich stale liczy się wydajność ciasta i pieczywa, żeby zaplanować nie tylko ilość surowców, ale też liczbę pojemników, skrzynek, palet czy nawet etykiet. W dobrych zakładach robi się to zgodnie z zasadami planowania produkcji i logistyki – tak, żeby nie zabrakło pojemników na gotowe wyroby, ale też żeby ich nie było za dużo, bo to generuje zbędne koszty magazynowania. Tego typu przeliczenia są podstawą do opracowania norm zużycia surowców i norm wydajności, które później są wpisywane do dokumentacji technologicznej. W nowocześniejszych piekarniach takie kalkulacje są wbudowane w systemy informatyczne, ale technik powinien umieć to policzyć ręcznie, bo wtedy lepiej rozumie, skąd się biorą wszystkie wskaźniki wydajności i jak reagować, gdy coś odbiega od normy.

W tym zadaniu najczęstszy problem polega na tym, że ktoś pomija wydajność pieczywa albo traktuje kilogram mąki jak kilogram gotowego wyrobu. To jest podstawowy błąd myślowy. W technologii piekarskiej zawsze pamiętamy, że masa gotowego pieczywa jest większa od masy mąki, bo do ciasta dochodzi woda, sól, tłuszcz, czasem polepszacze. Dlatego w treści podano wydajność 150% – to nie jest ozdobnik, tylko kluczowy parametr technologiczny. Jeśli ktoś liczy pojemniki tylko z 200 kg i 100 kg, bez przemnożenia przez 1,5, to automatycznie zaniża liczbę sztuk i wychodzą mu wyniki w rodzaju 40 czy 65 pojemników. Drugi typowy błąd to złe przeliczanie jednostek masy, szczególnie przy bułkach. Masa jednostkowa to 50 g, co trzeba zamienić na 0,05 kg. Jeżeli ktoś dzieli 150 kg przez 50, zamiast przez 0,05, to dostaje absurdalnie małą liczbę bułek. W praktyce produkcyjnej takie pomyłki jednostek prowadziłyby do poważnego rozjazdu między planem a rzeczywistością – albo zabrakłoby opakowań, albo surowców, albo miejsce w magazynie byłoby źle zaplanowane. Bywa też, że ktoś poprawnie policzy masę gotowego pieczywa, ale źle zaokrągla liczbę pojemników. W realnej piekarni nie można użyć „pojemnika w 0,3 sztuki”, więc zawsze zaokrąglamy w górę do pełnego pojemnika, nawet jeśli ostatni nie jest wypełniony do końca. To jest dobra praktyka logistyczna – zabezpiecza ciągłość produkcji i wysyłek. W zadaniu akurat liczby dzielą się ładnie, ale warto mieć tę zasadę w głowie. Moim zdaniem te błędne odpowiedzi dobrze pokazują, jak łatwo przeoczyć jeden parametr technologiczny i przez to uzyskać kompletnie nietrafiony wynik. W obliczeniach technologicznych trzeba konsekwentnie trzymać się trzech kroków: najpierw uwzględnić wydajność, potem poprawnie przeliczyć jednostki (kg ↔ g, sztuki), a na końcu dopiero obliczyć liczbę opakowań. Jeśli któryś etap się pominie albo skróci, wynik od razu „odjeżdża” od poprawnej wartości i nie zgadza się z realiami produkcji.

Odpowiedzi

Informacja zwrotna