Kwalifikacja: SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych

W tym zadaniu łatwo dać się zmylić, bo w opisie metody pojawia się kilka różnych związków chemicznych i nie od razu widać, który jest właściwym odczynnikiem miareczkującym. Kwas szczawiowy jest tu wykorzystywany jedynie jako rozpuszczalnik/roztwór ekstrakcyjny do wyciągnięcia witaminy C z próbki. On zapewnia odpowiednie, lekko kwaśne środowisko i stabilizuje kwas askorbinowy, ale sam nie służy do miareczkowania. To typowy błąd: skoro nazwa związku pojawia się w instrukcji, to ktoś zakłada, że musi być najważniejszy. Tymczasem w klasycznych metodach analizy ilościowej bardzo często mamy substancję ekstrahującą i osobno substancję miareczkującą. Pojawia się też dehydroaskorbinian, czyli produkt utlenienia witaminy C. To forma, do której przechodzi kwas askorbinowy podczas reakcji z czynnikiem utleniającym. Nie ma jednak sensu miareczkować próbki dehydroaskorbinianem, bo byłby to produkt reakcji, a nie odczynnik. Czasem uczniowie mylą rolę substratu, produktu i titranta – widzą nazwę związku w równaniu reakcji i automatycznie przypisują mu rolę odczynnika miareczkującego. Podobnie z kwasem jabłkowym: jest to naturalny kwas organiczny występujący w owocach, ale nie ma on żadnej funkcji w opisanej metodzie, nie jest wymieniony w instrukcji. W rzeczywistych oznaczeniach witaminy C zakłócenia mogą pochodzić od innych kwasów organicznych, ale one są raczej przeszkodą analityczną niż odczynnikiem. Kluczowe w tej metodzie jest zrozumienie, że odczynnik miareczkujący musi być mianowanym, utleniającym barwnikiem – tutaj właśnie 2,6-dichlorofenoloindofenolem – który zmienia barwę w momencie zakończenia reakcji. To on jest dodawany z biurety, a nie roztwór kwasu szczawiowego ani jakikolwiek inny kwas. Jeżeli podczas nauki analizy zawsze będziesz sobie zadawać pytanie: „co leję z biurety i co dokładnie reaguje 1:1 z oznaczaną substancją?”, to łatwiej będzie uniknąć takich pomyłek.