Stacja robocza należy do sieci lokalnej o adresie IP 172.16.0.0/18. Maska sieci zapisana w postaci dziesiętnej to
Maska 255.255.192.0 jest właściwa, bo zapis /18 w notacji CIDR oznacza, że pierwsze 18 bitów adresu IPv4 należy do części sieciowej. W praktyce liczymy to oktetami: 8 bitów w pierwszym oktecie daje 255, kolejne 8 bitów w drugim oktecie też daje 255, razem mamy już 16 bitów. Brakuje jeszcze 2 bitów do 18, więc w trzecim oktecie ustawione są dwa najstarsze bity: 11000000, a to dziesiętnie daje 192. Ostatni oktet jest hostowy, więc ma wartość 0. Dlatego pełna maska to 255.255.192.0. Dla sieci 172.16.0.0/18 zakres obejmuje adresy od 172.16.0.0 do 172.16.63.255, gdzie 172.16.63.255 jest adresem rozgłoszeniowym. Do dyspozycji zostaje 16 382 adresów hostów, bo 2¹⁴ - 2 = 16 382. Z mojego doświadczenia takie przeliczanie maski warto robić spokojnie bit po bicie, bo wtedy trudniej pomylić 192 w trzecim oktecie z 192 w czwartym. To jest podstawowa umiejętność przy konfiguracji routerów, przełączników warstwy 3, DHCP czy statycznych ustawień IP w systemach Windows i Linux. Dobra praktyka branżowa, zgodna z podejściem CIDR stosowanym w IPv4, polega na tym, żeby zawsze sprawdzić zgodność adresu sieci, maski, bramy domyślnej i zakresu DHCP, bo jedna źle wpisana maska potrafi rozwalić komunikację w całym segmencie LAN.
W tym zadaniu łatwo wpaść w pułapkę, bo kilka masek wygląda podobnie, ale oznaczają zupełnie inne długości prefiksu. Zapis 255.255.255.192 odpowiada prefiksowi /26, ponieważ trzy pełne oktety dają 24 bity sieciowe, a wartość 192 w czwartym oktecie dodaje jeszcze 2 bity. To byłaby dużo mniejsza podsieć, typowo stosowana np. dla kilkudziesięciu urządzeń, a nie dla sieci /18. Maska 255.255.255.128 to z kolei /25, bo wartość 128 oznacza tylko jeden ustawiony bit w czwartym oktecie. Tutaj część sieciowa ma 25 bitów, więc też kompletnie nie pasuje do podanego prefiksu. Maska 255.255.128.0 wygląda bliżej, ale odpowiada /17: dwa pełne oktety to 16 bitów, a 128 w trzecim oktecie oznacza jeden dodatkowy bit. Przy /18 w trzecim oktecie muszą być ustawione dwa najstarsze bity, czyli 11000000, a nie 10000000. Najczęstszy błąd myślowy polega na tym, że ktoś zapamiętuje same wartości 128, 192, 224, 240, ale nie pilnuje, w którym oktecie one występują. A to ma ogromne znaczenie. W adresacji IPv4 maskę trzeba czytać od lewej do prawej, bez przeskakiwania oktetów, bo bity sieciowe muszą być ciągłe. W praktycznej administracji siecią taka pomyłka mogłaby sprawić, że komputer uzna część hostów za lokalne, a część za zdalne, albo odwrotnie. Wtedy pojawiają się dziwne problemy: ping raz działa, raz nie, brama wydaje się poprawna, a aplikacje sieciowe nie mogą się połączyć. Moim zdaniem najlepiej zawsze rozpisać sobie prefiks: /18 = 8 + 8 + 2, więc 255.255.192.0. Proste, ale trzeba to zrobić dokładnie.