Podczas instalacji i konfiguracji serwera DHCP w systemach rodziny Windows Server można dodać zastrzeżenia adresów, które określą
A. adresy IP, które będą przydzielane w ramach zakresu DHCP dopiero po ich autoryzacji.
B. adresy początkowy i końcowy zakresu serwera DHCP.
C. konkretne adresy IP przydzielane urządzeniom na podstawie ich adresu MAC.
D. adresy MAC, które nie będą przydzielane w ramach zakresu DHCP.
Zastrzeżenie adresu w DHCP, nazywane też rezerwacją, oznacza przypisanie konkretnego adresu IP do konkretnego urządzenia na podstawie jego adresu MAC. Serwer DHCP nadal przydziela konfigurację automatycznie, ale gdy rozpozna kartę sieciową o wskazanym MAC, zawsze nada jej ten sam adres IP, np. drukarce sieciowej 192.168.1.50 albo kamerze IP 192.168.1.80. To jest bardzo praktyczne, bo urządzenie działa jakby miało stały adres, ale całą konfiguracją zarządza centralnie serwer DHCP: maską, bramą domyślną, DNS-ami i czasem dzierżawy. Moim zdaniem to jedna z wygodniejszych funkcji w Windows Server, szczególnie w małych firmach i pracowniach szkolnych. Dobra praktyka jest taka, żeby rezerwacje opisywać nazwą urządzenia i nie mieszać ich bez planu z pulą dynamiczną. W większych sieciach warto prowadzić dokumentację adresacji IPv4, zgodną z przyjętym planem podsieci i nazwami hostów w DNS. Trzeba też pamiętać, że rezerwacja nie jest blokadą bezpieczeństwa, tylko mechanizmem porządkowania adresacji i stabilnej konfiguracji usług sieciowych.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć z konfiguracji DHCP, bo wszystkie dotyczą adresów IP i zakresów, ale znaczą coś zupełnie innego. Zakres serwera DHCP, czyli scope, definiuje pulę adresów, z której serwer może rozdawać konfigurację klientom. Tam rzeczywiście ustawia się adres początkowy i końcowy, na przykład od 192.168.10.100 do 192.168.10.200, ale to nie jest zastrzeżenie. To podstawowa definicja puli dzierżaw, a nie przypisanie konkretnego hosta do konkretnego adresu. Z mojego doświadczenia uczniowie często wrzucają do jednego worka zakres, wykluczenie i rezerwację, a w Windows Server są to osobne mechanizmy administracyjne. Adresy MAC nie są też czymś, czego DHCP normalnie nie przydziela w ramach zakresu, bo DHCP przydziela adresy IP oraz opcje konfiguracyjne, a nie adresy fizyczne kart sieciowych. MAC jest identyfikatorem klienta używanym do rozpoznania urządzenia, na tej podstawie można właśnie zrobić rezerwację. Osobnym mechanizmem są wykluczenia adresów, czyli exclusion range, gdzie wskazuje się adresy IP, których DHCP nie ma rozdawać automatycznie, na przykład bo są ustawione ręcznie na routerze, serwerze lub drukarce. Nie należy tego mylić z rezerwacją, gdzie adres nadal jest obsługiwany przez DHCP, tylko trafia do konkretnego klienta. Pojęcie autoryzacji w Windows Server dotyczy głównie samego serwera DHCP w domenie Active Directory, żeby nie działał nieuprawniony serwer rozdający złą konfigurację. Nie oznacza to, że pojedyncze adresy IP czekają na autoryzację przed przydzieleniem. W praktyce poprawne rozumienie jest takie: zakres określa pulę, wykluczenie blokuje wybrane IP przed automatycznym rozdawaniem, a rezerwacja przypisuje wybrane IP do urządzenia rozpoznanego po MAC.