Kwalifikacja: INF.08 - Eksploatacja i konfiguracja oraz administrowanie sieciami rozległymi

Często można spotkać się z nieporozumieniami dotyczącymi narzędzi do diagnozowania sieci, bo wszystkie wymienione polecenia mają coś wspólnego z analizą ruchu lub połączeń, ale ich zastosowanie jest zupełnie różne. Windump to tak naprawdę wersja tcpdump na Windowsa, czyli narzędzie służące do przechwytywania pakietów – ono nie pokazuje trasy pakietów w sieci, tylko pozwala zobaczyć, co dokładnie leci po interfejsie sieciowym. Pomaga bardziej w analizie ruchu czy szukaniu nietypowych pakietów, a nie w określaniu ścieżki do hosta. Z kolei tracert brzmi bardzo znajomo, bo jest to windowsowy odpowiednik traceroute; działa na podobnej zasadzie, ale na systemach unixowych nie jest dostępny, więc w pytaniu o unixowe systemy nie pasuje. Bardzo często osoby przyzwyczajone do środowiska Windows mylą te dwa narzędzia, co jest zrozumiałe, ale jednak niepoprawne w kontekście Linuksa czy BSD. Ping natomiast to polecenie, które wysyła pakiety ICMP Echo Request do hosta i sprawdza, czy odpowiedzi wracają – jest świetne do sprawdzenia, czy host jest osiągalny, ile wynosi opóźnienie, czy w ogóle jest jakaś reakcja, ale nie daje żadnej informacji o trasie, którą pakiety przebywają w sieci. To bardzo popularny błąd myślowy: zakładać, że skoro ping 'coś pokazuje', to również wyświetli trasę. Niestety, ping jest dużo prostszy i nie pozwala na analizę poszczególnych hopów. W praktyce, kiedy chcemy zdiagnozować, gdzie występuje problem z połączeniem (np. czy na którymś routerze jest opóźnienie lub pakiety giną), korzystamy właśnie z traceroute. Dlatego tak ważne jest rozróżnianie tych narzędzi i wiedza, które z nich stosować w danej sytuacji – to bardzo przydaje się w codziennej pracy z siecią, zwłaszcza jak trzeba szybko znaleźć wąskie gardło w połączeniach internetowych.