Kwalifikacja: INF.08 - Eksploatacja i konfiguracja oraz administrowanie sieciami rozległymi

W zadanym pytaniu nietrudno zauważyć, że odpowiedzi skupiają się na różnych aspektach komunikacji sieciowej, ale tylko jedna z nich realnie odnosi się do zagadnień poufności i integralności danych. MIP, czyli Mobile Internet Protocol, to raczej rozwiązanie z zakresu mobilności IP, które umożliwia użytkownikom płynne przemieszczanie się między różnymi sieciami bez utraty połączenia. On raczej nie zajmuje się ani szyfrowaniem, ani uwierzytelnianiem – jego główną rolą jest obsługa mobilnych adresów IP. RTP, czyli Real Time Protocol, jest wykorzystywany do przesyłania strumieni audio i wideo na żywo, np. w aplikacjach VoIP, ale nie zapewnia bezpieczeństwa transmisji sam z siebie, tylko skupia się na niskich opóźnieniach i synchronizacji multimediów. Często spotykam się z tym, że ktoś myśli, że jak coś przesyła w czasie rzeczywistym, to już musi być bezpieczne – niestety, tak to nie działa. SDP, czyli Session Description Protocol, to narzędzie do opisu parametrów sesji multimedialnych – służy np. do negocjowania kodeków czy portów w komunikacji VoIP, ale absolutnie nie dba o ochronę przesyłanych danych. Często się spotyka, że uczniowie myślą, że te protokoły, bo związane z przesyłaniem danych, gwarantują też bezpieczeństwo – to typowy skrót myślowy. Kluczem do zrozumienia jest fakt, że bezpieczeństwo w sieciach komputerowych to osobna warstwa, gdzie istotne są protokoły szyfrujące, autoryzacyjne i uwierzytelniające, a nie tylko te od transportu czy negocjacji parametrów sesji. Takie zamienne traktowanie ról protokołów to częsty błąd początkujących – warto zwracać uwagę, jakie faktycznie funkcje pełni każdy z nich, bo bez tego można łatwo przeoczyć realne potrzeby i zagrożenia związane z bezpieczeństwem. Moim zdaniem lepiej poświęcić chwilę na przeanalizowanie, czy dany protokół faktycznie zapewnia mechanizmy ochrony danych, niż zakładać, że skoro jest "nowoczesny" lub "rozbudowany", to już dba o wszystko.