Który protokół rutingu wykorzystuje algorytm Dijkstry do obliczania najkrótszej ścieżki, tzw. najlepszej trasy, do sieci docelowych?
A. RIP
B. EIGRP
C. IGRP
D. OSPF
OSPF jest właściwą odpowiedzią, ponieważ ten protokół rutingu typu link-state używa algorytmu Dijkstry, nazywanego też SPF, czyli Shortest Path First. Routery OSPF nie wybierają trasy tylko na podstawie liczby przeskoków, ale budują bazę stanu łączy LSDB i na jej podstawie obliczają drzewo najkrótszych ścieżek do wszystkich znanych sieci. Koszt trasy w OSPF zależy głównie od przepustowości interfejsu, więc w praktyce szybkie łącze 1 Gb/s będzie preferowane bardziej niż wolniejsze łącze, o ile konfiguracja kosztów jest sensowna. To jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania sieci firmowych, gdzie zależy nam na przewidywalnym wyborze tras i szybkiej konwergencji po awarii. OSPFv2 opisuje RFC 2328, a dla IPv6 stosuje się OSPFv3, opisany m.in. w RFC 5340. Moim zdaniem OSPF warto kojarzyć właśnie z trzema hasłami: link-state, LSDB i Dijkstra. W administracji siecią często spotkasz podział na obszary, np. area 0 jako backbone, co pomaga ograniczyć rozmiar baz topologii i zmniejszyć obciążenie routerów. To nie jest tylko teoria z podręcznika, bo przy większej sieci źle zaprojektowany routing potrafi naprawdę namieszać.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka rodzin protokołów rutingu, bo wszystkie służą do wyznaczania tras, ale robią to w inny sposób. EIGRP jest protokołem zaawansowanym, często określanym jako hybrydowy lub advanced distance vector, i korzysta z algorytmu DUAL, czyli Diffusing Update Algorithm. DUAL pilnuje m.in. tras zapasowych i warunku feasible successor, ale nie jest to klasyczny algorytm Dijkstry. IGRP, starszy protokół Cisco, również nie pasuje do tego opisu. To protokół wektora odległości, historycznie używany przed EIGRP, z metryką złożoną z takich parametrów jak przepustowość i opóźnienie. Dzisiaj raczej spotyka się go w materiałach historycznych niż w normalnej administracji siecią. RIP też bywa mylący, bo liczy najkrótszą drogę, ale w bardzo uproszczonym sensie: patrzy głównie na liczbę skoków, a jego mechanizm bazuje na podejściu distance-vector, kojarzonym z algorytmem Bellmana-Forda. Maksymalnie 15 skoków to jedna z jego największych praktycznych wad, więc RIP nadaje się raczej do małych lub szkoleniowych topologii. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś utożsamia każdą najlepszą trasę z algorytmem Dijkstry. A to nie tak. Dijkstra jest charakterystyczny dla protokołów link-state, szczególnie OSPF oraz IS-IS, gdzie router zna mapę topologii i dopiero z niej oblicza najlepsze ścieżki. W praktyce, jeśli w pytaniu pojawia się SPF, baza LSDB, obszary i koszt interfejsu, to trzeba kierować myśli w stronę OSPF.