Czym jest rejestr stacji własnych HLR (Home Location Register) w systemie GSM 2?
A. bazą danych, która zawiera informacje o numerze urządzenia końcowego abonenta oraz numerach seryjnych IMEI (International Mobile Equipment Identity)
B. bazą danych, która przechowuje dane abonentów, na podstawie których realizowane jest uwierzytelnienie oraz przyznanie dostępu do zasobów radiowych abonentowi logującemu się do sieci
C. bazą danych, która gromadzi informacje o abonentach przebywających aktualnie w zasięgu konkretnego węzła MSC (Mobile Switching Centre)
D. bazą danych, która rejestruje informacje o abonentach należących do danej sieci
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2017 (arkusz E.16-X-17.01).
HLR w sieci GSM/2G to centralna baza danych operatora, która rejestruje informacje o abonentach należących do danej sieci, czyli tzw. abonentach macierzystych. To jest sedno tej odpowiedzi. W praktyce HLR przechowuje profil abonenta, m.in. IMSI, numer MSISDN, informacje o aktywnych usługach, ograniczeniach roamingowych, przekierowaniach połączeń oraz wskazanie, w którym obszarze sieci abonent był ostatnio zarejestrowany przez VLR/MSC. Dzięki temu sieć wie, czy dana karta SIM ma prawo korzystać z usług i gdzie mniej więcej kierować połączenie lub SMS. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: HLR opisuje abonenta należącego do operatora, a nie chwilową zawartość jednej stacji bazowej. W standardach GSM rozwijanych przez ETSI i później 3GPP HLR współpracuje z elementami takimi jak VLR, MSC, AuC i EIR, często przez sygnalizację SS7/MAP. Z punktu widzenia dobrej praktyki operatorskiej HLR musi być nadmiarowy, dobrze zabezpieczony i spójny z systemami bilingowymi, bo awaria albo złe dane w HLR potrafią odciąć użytkowników od usług głosowych, SMS i roamingu.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka baz danych występujących w architekturze GSM, bo ich nazwy brzmią podobnie i wszystkie dotyczą abonentów albo urządzeń. Baza przechowująca informacje o abonentach aktualnie znajdujących się w zasięgu danego MSC to raczej VLR, czyli Visitor Location Register. VLR działa lokalnie przy obszarze obsługiwanym przez MSC i trzyma tymczasowe dane abonentów, także tych z innych sieci podczas roamingu. HLR jest bardziej macierzysty i stały, nie jest przypisany tylko do jednego konkretnego MSC. Dane używane do uwierzytelniania, takie jak klucze i parametry kryptograficzne, są kojarzone przede wszystkim z AuC, czyli Authentication Centre. W praktyce HLR często współpracuje z AuC, a czasem bywa z nim zintegrowany logicznie, przez co powstaje zamieszanie. Jednak samo sformułowanie o uwierzytelnieniu i przyznaniu dostępu do zasobów radiowych nie opisuje najlepiej HLR jako głównej funkcji. Z kolei informacje o numerach IMEI urządzeń końcowych należą do EIR, czyli Equipment Identity Register. EIR pomaga wykrywać aparaty skradzione, zablokowane albo niedopuszczone do pracy w sieci. Typowy błąd myślowy polega na wrzuceniu wszystkiego do jednego worka: abonent, karta SIM, telefon, lokalizacja i autoryzacja. W GSM trzeba to rozdzielać. HLR identyfikuje i opisuje abonenta macierzystego operatora, VLR obsługuje jego chwilową obecność w danym obszarze, AuC wspiera bezpieczeństwo logowania, a EIR dotyczy sprzętu, czyli terminala z IMEI.