Z przedstawionych wpisów tablicy rutingu rutera wynika, że został on skonfigurowany zgodnie z protokołem
Router>show ip route
Codes: L - local, C - connected, S - static, R - RIP, M - mobile, B - BGP
D - EIGRP, EX - EIGRP external, O - OSPF, IA - OSPF inter area
N1 - OSPF NSSA external type 1, N2 - OSPF NSSA external type 2
E1 - OSPF external type 1, E2 - OSPF external type 2, E - EGP
i - IS-IS, L1 - IS-IS level-1, L2 - IS-IS level-2, ia - IS-IS inter area
* - candidate default, U - per-user static route, o - ODR
P - periodic downloaded static route
Gateway of last resort is not set
R 10.0.0.0/8 [120/1] via 172.16.0.1, 00:00:06, Serial0/2/0
172.16.0.0/16 is variably subnetted, 2 subnets, 2 masks
C 172.16.0.0/30 is directly connected, Serial0/2/0
L 172.16.0.2/32 is directly connected, Serial0/2/0
172.31.0.0/16 is variably subnetted, 2 subnets, 2 masks
C 172.31.0.0/30 is directly connected, Serial0/2/1
L 172.31.0.1/32 is directly connected, Serial0/2/1
R 192.168.0.0/24 [120/1] via 172.31.0.2, 00:00:04, Serial0/2/1
192.168.254.0/24 is variably subnetted, 2 subnets, 2 masks
C 192.168.254.0/24 is directly connected, GigabitEthernet0/0
L 192.168.254.1/32 is directly connected, GigabitEthernet0/0
Router>A. RIP (Routing Information Protocol).
B. EIGRP (Enhanced Interior Gateway Routing Protocol).
C. OSPF (Open Shortest Path First).
D. BGP (Border Gateway Protocol).
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz E.16-X-19.06).
Protokół RIP (Routing Information Protocol) jest jednym z najstarszych protokołów routingu, który działa na zasadzie wymiany informacji o trasach między routerami w sieciach opartych na IP. W tablicy routingu widocznej na zdjęciu pojawia się oznaczenie 'R', co jednoznacznie wskazuje na to, że trasy są nauczane przez ten protokół. RIP korzysta z algorytmu dijkstra, aby obliczać najkrótsze trasy na podstawie metryki, która w tym przypadku wynosi 120 i jest podawana w postaci hop count, co oznacza liczbę przeskoków między routerami. Protokół ten ma swoje ograniczenia, takie jak maksymalna liczba hop count wynosząca 15, co czyni go mniej odpowiednim dla rozległych sieci, ale jest idealny dla małych i średnich konfiguracji. RIP jest prosty w implementacji, co czyni go często pierwszym wyborem dla osób uczących się routingu. Warto również wspomnieć, że protokół ten wspiera zarówno wersję v1, jak i v2, z których v2 dodaje wsparcie dla adresacji CIDR oraz multicastu, co zwiększa jego wydajność i elastyczność w sieciach.
Wybór odpowiedzi wskazujących na inne protokoły routingu, takie jak OSPF, BGP czy EIGRP, może wynikać z nieporozumienia dotyczącego ich podstawowych funkcji oraz różnic w działaniu. OSPF (Open Shortest Path First) jest protokołem opartym na stanie łącza, który oblicza najkrótsze trasy na podstawie informacji o topologii całej sieci, co różni go od RIP, który bazuje na metryce hop count. W przypadku OSPF, routery wymieniają informacje o swoich bezpośrednich sąsiadach, co czyni go bardziej skalowalnym w większych sieciach. Z kolei BGP (Border Gateway Protocol) jest protokołem stosowanym głównie w sieci Internet do wymiany informacji między różnymi systemami autonomicznymi, a jego działanie różni się znacznie od RIP, który funkcjonuje wewnątrz jednego systemu autonomicznego. EIGRP (Enhanced Interior Gateway Routing Protocol) z kolei, jest protokołem hybrydowym, który łączy cechy zarówno protokołów wektora odległości, jak i stanu łącza, co czyni go bardziej zaawansowanym, ale także bardziej skomplikowanym do skonfigurowania. Wybierając te protokoły, można błędnie ocenić potrzeby konkretnej sieci i nie dostrzec, że RIP jest najodpowiedniejszym rozwiązaniem dla prostych, małych instalacji. Ważne jest, aby zrozumieć, że różne protokoły mają swoje unikalne zastosowania i ograniczenia, co powinno wpływać na wybór odpowiedniego rozwiązania routingu w danej sytuacji.