Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W tej sytuacji nie chodzi o to, żeby zwiększać długość linii, tylko żeby dopasować ją do ograniczeń pasywnej magistrali ISDN. Wydłużenie L1 z 1000 m do 2000 m pogorszyłoby warunki transmisji, bo zwiększa tłumienie, opóźnienie propagacji i ryzyko odbić od niedopasowanych punktów instalacji. Sygnał na styku S/T ma określone wymagania czasowe, więc zbyt długa magistrala potrafi rozjechać synchronizację nawet wtedy, gdy kabel elektrycznie wydaje się sprawny. To jest częsty błąd: ktoś patrzy tylko na to, czy przewód ma przejście omomierzem, a zapomina o parametrach transmisyjnych i standardowej długości magistrali. Zmiana L2 z 10 m do 20 m też nie rozwiązuje problemu, a wręcz może go nasilić. Odcinki L2 to krótkie przyłącza terminali do magistrali, czyli takie małe odgałęzienia. Powinny być możliwie krótkie, bo dłuższe odnogi działają jak niepożądane fragmenty linii transmisyjnej i mogą powodować odbicia sygnału. Z kolei skrócenie L2 z 10 m do 1 m jest technicznie poprawne jako dobra praktyka montażowa, ale nie usuwa głównej przyczyny awarii pokazanej na rysunku. Problemem dominującym jest L1 równe 1000 m, czyli długość za duża dla typowej krótkiej magistrali abonenckiej. Jeżeli główna magistrala jest za długa, to nawet idealnie krótkie przewody przyłączeniowe do telefonów nie przywrócą prawidłowego poziomu i kształtu sygnału. W instalacjach ISDN trzeba pilnować całej geometrii sieci: długości magistrali, długości odgałęzień, terminacji 100 Ω oraz poprawnego prowadzenia par w kablu i złączach RJ45. Bez tego telefon może fizycznie być podłączony, ale logicznie nie zestawi warstwy fizycznej z NT.