W układzie krótkiej magistrali pasywnej ISDN stosuje się kabel stacyjny 2-parowy, czyli w praktyce cztery żyły robocze. Wynika to z budowy styku S/T, nazywanego też S₀, używanego przy dostępie podstawowym ISDN BRA. Transmisja na tym interfejsie jest realizowana dwiema parami przewodów: jedna para służy do transmisji w jednym kierunku, druga para w kierunku przeciwnym. Dzięki temu możliwa jest dwukierunkowa komunikacja między zakończeniem sieciowym NT, np. NT1 albo NTBA, a terminalami ISDN, takimi jak telefon ISDN, karta terminalowa czy mała centrala abonencka z portem S₀. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, gdzie warto zapamiętać nie tylko liczbę par, ale też powód: ISDN na magistrali S/T nie działa jak zwykła analogowa linia telefoniczna na jednej parze. W instalacji trzeba też pamiętać o dobrych praktykach: zachowaniu ciągłości par, poprawnej polaryzacji według schematu złącza, prowadzeniu przewodów bez niepotrzebnego rozparowania oraz o terminacji magistrali rezystorami, zwykle 100 Ω na końcach toru. Krótka magistrala pasywna pozwala podłączyć kilka gniazd/terminali do jednego zakończenia NT, ale fizycznie nadal bazuje na dwóch parach przewodów. Dlatego odpowiedź 2-parowy jest zgodna z zasadami wykonywania instalacji ISDN i z typową praktyką telekomunikacyjną.
W tym pytaniu łatwo pomylić ISDN z klasyczną telefonią analogową albo z okablowaniem komputerowym. Kabel 1-parowy kojarzy się z tradycyjną linią abonencką PSTN, gdzie do aparatu analogowego faktycznie wystarcza jedna para miedziana. W przypadku magistrali ISDN S/T sprawa wygląda inaczej, bo interfejs potrzebuje dwóch par przewodów: osobnego toru nadawczego i osobnego toru odbiorczego. Jedna para nie zapewni więc poprawnej pracy krótkiej magistrali pasywnej, nawet jeśli kabel fizycznie wygląda podobnie do telefonicznego. To jest taki typowy skrót myślowy: telefon to jedna para, więc ISDN też jedna para. No właśnie nie. Kable 4-parowe i 8-parowe mają oczywiście swoje zastosowanie, na przykład w sieciach strukturalnych, Ethernet, większych wiązkach instalacyjnych albo tam, gdzie prowadzi się kilka usług jednym kablem. Technicznie dałoby się wykorzystać tylko dwie pary z kabla 4-parowego, ale pytanie dotyczy kabla, który należy zastosować do budowy tej konkretnej magistrali w sensie wymaganego rozwiązania instalacyjnego. Standardowo wystarcza i jest przewidziany kabel 2-parowy. Wybór większej liczby par może wynikać z mylenia ISDN z okablowaniem UTP kategorii 5e/6 albo z założenia, że więcej żył zawsze oznacza lepszą instalację. W praktyce branżowej ważniejsza jest zgodność z interfejsem S₀, zachowanie par, poprawne zakończenie magistrali i właściwy montaż gniazd, a nie dokładanie zapasowych par bez potrzeby. Dlatego odpowiedź inna niż 2-parowy nie oddaje rzeczywistej zasady działania krótkiej magistrali pasywnej ISDN.