Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W tym pytaniu łatwo pomylić ISDN z klasyczną telefonią analogową albo z okablowaniem komputerowym. Kabel 1-parowy kojarzy się z tradycyjną linią abonencką PSTN, gdzie do aparatu analogowego faktycznie wystarcza jedna para miedziana. W przypadku magistrali ISDN S/T sprawa wygląda inaczej, bo interfejs potrzebuje dwóch par przewodów: osobnego toru nadawczego i osobnego toru odbiorczego. Jedna para nie zapewni więc poprawnej pracy krótkiej magistrali pasywnej, nawet jeśli kabel fizycznie wygląda podobnie do telefonicznego. To jest taki typowy skrót myślowy: telefon to jedna para, więc ISDN też jedna para. No właśnie nie. Kable 4-parowe i 8-parowe mają oczywiście swoje zastosowanie, na przykład w sieciach strukturalnych, Ethernet, większych wiązkach instalacyjnych albo tam, gdzie prowadzi się kilka usług jednym kablem. Technicznie dałoby się wykorzystać tylko dwie pary z kabla 4-parowego, ale pytanie dotyczy kabla, który należy zastosować do budowy tej konkretnej magistrali w sensie wymaganego rozwiązania instalacyjnego. Standardowo wystarcza i jest przewidziany kabel 2-parowy. Wybór większej liczby par może wynikać z mylenia ISDN z okablowaniem UTP kategorii 5e/6 albo z założenia, że więcej żył zawsze oznacza lepszą instalację. W praktyce branżowej ważniejsza jest zgodność z interfejsem S₀, zachowanie par, poprawne zakończenie magistrali i właściwy montaż gniazd, a nie dokładanie zapasowych par bez potrzeby. Dlatego odpowiedź inna niż 2-parowy nie oddaje rzeczywistej zasady działania krótkiej magistrali pasywnej ISDN.