Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W tym pytaniu łatwo pomylić kilka rzeczy, bo ISDN kojarzy się czasem tylko z linią dwuprzewodową doprowadzoną od operatora. Taka linia rzeczywiście może występować na styku U, czyli między centralą operatora a zakończeniem sieciowym NT. Jednak układ rozszerzonej magistrali pasywnej dotyczy strony S/T, a tam transmisja jest realizowana czteroprzewodowo, czyli na dwóch parach. Dlatego kabel 1-parowy jest niewystarczający, bo zapewnia tylko dwa przewody i nie da się nim poprawnie zbudować standardowej magistrali S₀ z oddzielnymi kierunkami transmisji. Z drugiej strony kabel 4-parowy albo 8-parowy może fizycznie zawierać potrzebne żyły, ale nie jest odpowiedzią właściwą, bo pytanie dotyczy wymaganego kabla stacyjnego do konkretnego układu. W instalacjach telekomunikacyjnych często używa się kabli z zapasem par, zwłaszcza w większych obiektach, ale egzaminowo i technicznie minimalnym oraz typowym rozwiązaniem dla magistrali ISDN S/T są dwie pary. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś zakłada: im więcej par, tym bardziej profesjonalnie. W praktyce ważniejsze jest dopasowanie do standardu, zachowanie parowości, prawidłowa polaryzacja torów, odpowiednia długość magistrali i terminacja 100 Ω. Przy ISDN nie chodzi tylko o to, żeby przewody jakoś połączyć. Sygnał cyfrowy jest wrażliwy na odbicia, impedancję toru i przesłuchy, więc stosowanie przypadkowej liczby żył albo rozbijanie par może powodować niestabilną pracę telefonów, brak synchronizacji albo błędy transmisji. Poprawna odpowiedź to kabel 2-parowy, bo odpowiada wymaganiom interfejsu S/T w magistrali pasywnej.