Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W tym pytaniu łatwo pomylić nazwy styków ISDN, bo wyglądają jak krótkie symbole bez większego znaczenia, a w rzeczywistości każdy z nich opisuje inne miejsce w modelu dostępowym. Urządzenie korzystające z X.25 i mające tradycyjny interfejs, taki jak V.24, nie jest terminalem ISDN wprost. To jest typowy TE2, czyli terminal niezgodny bezpośrednio z ISDN. Takie urządzenie wymaga adaptera terminalowego TA, a połączenie między TE2 i TA nazywa się właśnie stykiem R. To jest sedno sprawy. Styk S bywa kuszącą odpowiedzią, bo znajduje się po stronie abonenta i kojarzy się z podłączaniem urządzeń końcowych. Ale do S podłącza się terminale TE1, czyli sprzęt mający już natywny interfejs ISDN. Jeżeli urządzenie ma tylko V.24, RS-232 lub podobny klasyczny port, to samo z siebie nie dogada się ze stykiem S bez adaptacji. Styk U też nie pasuje, bo jest to interfejs linii abonenckiej między NT1 a centralą, często dwuprzewodowy i przeznaczony do transmisji po pętli abonenckiej, a nie do wpinania terminala użytkownika. Styk V znajduje się jeszcze dalej, po stronie centrali, między blokiem LT i ET, więc w praktycznej instalacji abonent nie podłącza tam żadnego swojego urządzenia. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi protokół X.25 i od razu myśli ogólnie o transmisji danych, więc wybiera dowolny „cyfrowy” styk. Moim zdaniem lepiej zapamiętać to przez funkcję elementów: TE2 ma stare złącze, TA robi konwersję, a granica między nimi to R. Wtedy odpowiedź sama się układa i nie trzeba zgadywać po literkach.