Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W tym pytaniu łatwo pomylić kable, bo wszystkie wyglądają jak „jakiś przewód do instalacji”, ale w telekomunikacji liczba żył, ich układ i przeznaczenie mają konkretne znaczenie. Do bazy telefonu bezprzewodowego pracującej na linii ISDN nie wystarczy zwykły przewód dwużyłowy, taki jak używa się często przy prostych instalacjach analogowych. Klasyczna linia analogowa PSTN pracuje zasadniczo na jednej parze, więc dwa przewody mogą tam wystarczyć. ISDN na styku S/T wymaga jednak dwóch par, czyli czterech żył, bo transmisja jest cyfrowa i rozdzielona na odpowiednie tory sygnałowe.

Nie należy też wybierać przewodów typowo elektroinstalacyjnych, nawet jeśli mają kilka żył i wydają się „solidniejsze”. Kabel z żyłą ochronną żółto-zieloną kojarzy się raczej z instalacją zasilającą 230 V, a nie z okablowaniem terminala telefonicznego. To częsty błąd początkujących: patrzy się tylko na liczbę przewodów, bez sprawdzenia ich przeznaczenia, kategorii i sposobu zakończenia. W instalacjach teletechnicznych używa się przewodów o innych parametrach, przystosowanych do sygnałów niskonapięciowych i złączy modularnych.

Z kolei skrętka wieloparowa, taka jak kabel komputerowy UTP, technicznie potrafi przenieść sygnały ISDN i w wielu instalacjach bywa używana, szczególnie w okablowaniu strukturalnym. Jednak w tym zadaniu chodzi o konkretny kabel do bezpośredniego połączenia centrali z bazą ISDN, a wskazanym rozwiązaniem jest przewód czterożyłowy pokazany jako Kabel 3. Najważniejsza zasada jest taka: dla terminala ISDN trzeba zapewnić dwie poprawne pary na odpowiednich pinach, a nie dobierać przewodu „na oko”. Z mojego doświadczenia takie pomyłki kończą się potem szukaniem usterki w centrali, chociaż problem siedzi po prostu w kablu albo źle zaciśniętej wtyczce.