Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

Poprawna jest odpowiedź: do jednego łącza ISDN typu BRA można podłączyć maksymalnie 8 urządzeń abonenckich. Wynika to z budowy tzw. magistrali S0 i standardu ISDN, gdzie na interfejsie S/T przewidziano do 8 terminali (TE – Terminal Equipment), z czego jednocześnie aktywne w rozmowie mogą być maksymalnie 2 kanały B. Fizycznie mamy więc jedną parę kablową, zakończoną najczęściej na NT1/NT, a za nią biegnie wspólna magistrala, do której „wieszamy” kilka urządzeń: telefony ISDN, terminale systemowe, faksy ISDN, małe centrale PBX z portem S0. W praktyce instalacyjnej często podłącza się 2–4 urządzenia, ale standard mówi jasno o możliwości dołączenia do 8, przy zachowaniu odpowiednich parametrów linii (długość magistrali, poprawne terminatory 100 Ω na końcach, poprawne okablowanie typu skrętka). Z mojego doświadczenia, w małych firmach rozwiązanie z jedną magistralą S0 i kilkoma aparatami ISDN było kiedyś bardzo popularne, bo pozwalało elastycznie dzielić dwa kanały B między różne pomieszczenia i stanowiska pracy. Ważne jest też, że każde urządzenie ma swój numer MSN lub zestaw numerów DDI, a sieć i centrala abonencka potrafią rozróżnić, do którego terminala skierować połączenie. To jest właśnie jedna z zalet ISDN w stosunku do klasycznej analogowej pętli abonenckiej: na jednym łączu możesz mieć kilka logicznych terminali, a nie tylko jeden aparat telefoniczny. W dobrych praktykach projektowych zawsze sprawdza się, czy planowana liczba urządzeń nie przekroczy limitu 8, oraz czy długość i topologia magistrali S0 nie wprowadzą zbyt dużego tłumienia lub odbić sygnału.