Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

Wartości 50 mW, 75 mW czy 100 mW wyglądają na pierwszy rzut oka bardzo małe, więc łatwo się pomylić i pomyśleć, że „przecież to i tak jest mało, więc będzie dobrze”. W technice telekomunikacyjnej, szczególnie w ISDN, budżet mocy jest jednak policzony bardzo dokładnie. Styk S/T jest interfejsem cyfrowym, który z założenia ma dostarczać tylko minimalne zasilanie awaryjne, a nie pełne zasilanie wszystkich funkcji urządzenia. W trybie ograniczonego zasilania sieć ma zapewnić możliwość podtrzymania zupełnie podstawowej pracy, np. jednego prostego terminala, i to w bardzo okrojonej funkcjonalności. Jeżeli terminal miałby pobierać 50 mW lub więcej w stanie nieaktywności, to przy kilku podłączonych urządzeniach na jednej magistrali S/T szybko przekroczylibyśmy możliwości zakończenia NT i całego interfejsu. Typowym błędem myślowym jest tu porównywanie tych wartości do mocy znanych z zasilaczy sieciowych, gdzie kilka watów to nic wielkiego, i przenoszenie tego odruchowo na ISDN. Tymczasem standardy ISDN zakładają, że terminal normalnie ma własny zasilacz, a z linii korzysta tylko do naprawdę awaryjnego minimum. Stąd tak niska dopuszczalna moc w trybie ograniczonego zasilania i w stanie nieaktywności. Przyjęcie wyższej wartości, np. 75 mW czy 100 mW, sugeruje, że urządzenie mogłoby cały czas utrzymywać rozbudowane układy w gotowości, co jest sprzeczne z ideą „limited power mode” i z praktyką projektowania urządzeń ISDN. W poprawnie zaprojektowanym terminalu w tym trybie wyłączane są wszystkie zbędne obwody, wygaszane wyświetlacze, ograniczana jest sygnalizacja optyczna, właśnie po to, żeby zejść z poborem mocy w okolice dziesiątek, a nie setek miliwatów. Dlatego poprawna odpowiedź to 25 mW, a wszystkie wyższe wartości są po prostu niezgodne z założeniami interfejsu i z dobrymi praktykami projektowania i eksploatacji urządzeń ISDN.