Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W tym pytaniu łatwo pomylić rozdzielczość próbki z innymi parametrami cyfrowej transmisji mowy. Standard G.711 nie używa 4 ani 6 bitów na próbkę, bo taka liczba poziomów kwantyzacji byłaby zbyt mała dla klasycznej jakości telefonicznej. Przy 4 bitach mamy tylko 16 możliwych wartości próbki, a przy 6 bitach 64 wartości. To może wystarczać w bardzo uproszczonych systemach, ale nie dla standardowego kanału PCM stosowanego w telefonii publicznej. Pojawiłyby się wyraźniejsze zniekształcenia kwantyzacji, szum i mniej naturalne brzmienie mowy. Z drugiej strony 16 bitów na próbkę kojarzy się z jakością audio, np. płytą CD albo liniowym zapisem PCM w systemach multimedialnych, ale to nie jest parametr G.711. Gdyby przy próbkowaniu 8 kHz zastosować 16 bitów, otrzymalibyśmy $8000 · 16 = 128000$ bit/s, czyli 128 kbit/s, a nie kanał 64 kbit/s. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś pamięta samo słowo PCM i od razu łączy je z 16-bitowym dźwiękiem. W telefonii klasycznej chodzi jednak o coś innego: o efektywne przeniesienie pasma mowy około 300-3400 Hz, zgodnie z zasadami sieci PSTN i cyfrowych traktów telefonicznych. G.711 stosuje kodowanie logarytmiczne A-law lub μ-law, dzięki czemu 8-bitowa próbka daje praktycznie wystarczającą jakość rozmowy. Z mojego doświadczenia najprościej trzymać się skojarzenia: kanał telefoniczny 64 kbit/s powstaje z 8000 próbek na sekundę po 8 bitów każda.