Jaki typ kodu sygnału stosuje się w łączu pomiędzy terminalem NT a telefonem ISDN?
W łączu pomiędzy terminalem NT a telefonem ISDN chodzi o styk S/T, czyli wewnętrzną stronę dostępu ISDN BRA. Na tym odcinku stosuje się zmodyfikowany kod AMI, często opisywany też jako kod pseudoternarny. To jest właściwa odpowiedź, bo interfejs S/T pracuje inaczej niż zwykła linia analogowa czy trakt PCM. W praktyce mamy tu transmisję cyfrową z kanałami 2B+D, czyli dwa kanały B po 64 kbit/s oraz kanał D 16 kbit/s, a do tego dochodzą bity synchronizacji, utrzymania ramki i sterowania. Całkowita szybkość na styku S/T wynosi 192 kbit/s. Zmodyfikowany AMI dobrze nadaje się do takiej magistrali, bo ogranicza składową stałą i ułatwia synchronizację odbiornika. Z mojego doświadczenia warto zapamiętać prostą rzecz: telefon ISDN podłączony za NT nie używa HDB3 ani B8ZS, tylko właśnie rozwiązania typowego dla styku S/T. W normach dotyczących ISDN, np. rodziny ITU-T I.430 dla dostępu podstawowego, ten sposób kodowania jest elementem warstwy fizycznej. W instalacjach ma to znaczenie praktyczne, bo przy diagnozie nie patrzymy tylko na samo napięcie na przewodach, ale na poprawną ramkę, synchronizację i kod liniowy. Bez tego aparat ISDN może fizycznie być podłączony, a i tak nie zaloguje się poprawnie do magistrali.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne kody liniowe, bo wszystkie brzmią telekomunikacyjnie i faktycznie występują w transmisji cyfrowej. Trzeba jednak patrzeć na konkretny odcinek sieci: pomiędzy terminalem NT a telefonem ISDN jest styk S/T, a nie trakt operatorski E1, linia T1 ani prosta transmisja binarna po przewodzie. Dlatego właściwy jest zmodyfikowany AMI, charakterystyczny dla warstwy fizycznej ISDN BRA po stronie abonenta. Binarny NRZ kojarzy się z najprostszym zapisem zer i jedynek, ale w praktycznych łączach telekomunikacyjnych ma poważną wadę: może zawierać składową stałą i długie ciągi bez przejść, przez co odbiornik trudniej odzyskuje taktowanie. Na magistrali S/T to byłoby, mówiąc po ludzku, mało wygodne i niezbyt zgodne z założeniami standardu. HDB3 jest bardzo ważny, ale typowo dla europejskich traktów E1/PCM 2,048 Mbit/s, gdzie służy do zastępowania długich ciągów zer i utrzymania synchronizacji. To nie jest kod używany między NT a aparatem ISDN. B8ZS pełni podobną rolę do HDB3, ale jest związany głównie z systemami T1 w Ameryce Północnej, czyli z innym środowiskiem transmisyjnym i inną hierarchią cyfrową. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi hasło ISDN i od razu łączy je z dowolnym kodem liniowym znanym z teletransmisji. A tu trzeba rozróżnić interfejsy: U, S/T, PRA/E1 i tak dalej. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, które dobrze sprawdza, czy ktoś rozumie topologię ISDN, a nie tylko uczy się nazw kodów na pamięć.