Który blok odpowiada za komutację lokalną w dostępie abonenckim BRA?
W modelu dostępu ISDN BRA za komutację lokalną odpowiada blok NT2, czyli Network Termination 2. To jest element po stronie abonenta, który może pełnić funkcję małej centrali abonenckiej, koncentratora albo sterownika instalacji ISDN. W praktyce NT2 spotyka się np. jako centralka PBX ISDN, która pozwala przełączać połączenia między aparatami wewnętrznymi bez angażowania centrali operatora. I właśnie o to chodzi w komutacji lokalnej: ruch zostaje obsłużony wewnątrz instalacji abonenta, a niekoniecznie wychodzi przez linię miejską. W dostępie BRA mamy kanały 2B+D, czyli dwa kanały użytkowe B po 64 kbit/s oraz kanał sygnalizacyjny D 16 kbit/s. NT2 może analizować sygnalizację, zestawiać połączenia między terminalami TE1 i zarządzać dostępem do styku S/T. Moim zdaniem najłatwiej to zapamiętać tak: NT1 kończy linię operatora od strony fizycznej, a NT2 robi inteligentną robotę abonencką, czyli między innymi komutację. W standardowym opisie ISDN, zgodnym z podejściem ITU-T, NT2 nie musi zawsze występować jako osobna skrzynka, ale gdy pytanie mówi o komutacji lokalnej, to właśnie ten blok jest właściwy.
W tym pytaniu łatwo pomylić bloki, bo wszystkie występują w jednym torze dostępu ISDN BRA i każdy coś kończy albo pośredniczy w transmisji. ET oznacza Exchange Termination, czyli zakończenie centralowe. Ten blok znajduje się po stronie centrali operatora i odpowiada za funkcje związane z centralą publiczną, obsługą usług sieciowych oraz zestawianiem połączeń w sieci operatora. Nie jest to jednak komutacja lokalna u abonenta, tylko część infrastruktury sieciowej. LT, czyli Line Termination, też jest po stronie operatora. Jego zadaniem jest obsługa linii abonenckiej, warstwy fizycznej i dopasowanie do odcinka transmisyjnego, ale nie przełącza on rozmów między lokalnymi terminalami w firmie czy budynku. NT1 bywa mylące, bo znajduje się już u abonenta i jest blisko instalacji wewnętrznej. Jednak NT1 to głównie zakończenie sieciowe warstwy fizycznej: zamienia interfejs U na S/T, realizuje synchronizację, zasilanie lub nadzór linii, zależnie od rozwiązania. Z mojego doświadczenia uczniowie często myślą: skoro NT1 jest u abonenta, to pewnie ono steruje ruchem. No nie do końca. Sterowanie połączeniami lokalnymi, funkcje centralkowe, koncentracja i przełączanie terminali to rola NT2. W praktycznej instalacji NT2 może być centralą PBX ISDN, a NT1 tylko urządzeniem zakończeniowym od operatora. Dobra zasada: warstwa fizyczna i zakończenie linii to NT1, inteligencja abonencka i lokalna komutacja to NT2.