Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

Na tym schemacie łatwo pomylić się, jeśli patrzy się tylko na liczbę elementów albo na samo słowo faza. Układ dwufazowy nie oznacza po prostu, że są dwie połówki przebiegu. W elektrotechnice faza odnosi się do przesuniętych względem siebie napięć zasilających, a nie do tego, że sinus ma dodatnią i ujemną część. Na rysunku wejście ma dwa zaciski, czyli typowe jednofazowe zasilanie AC, a cztery diody tworzą mostek. Nie ma tu dwóch oddzielnych uzwojeń przesuniętych w fazie ani specjalnego układu dwufazowego. Podobnie określenie trójfazowy pasuje do prostowników zasilanych z trzech faz, gdzie zwykle występuje sześć diod albo tyrystorów, a na schemacie pojawiają się trzy przewody fazowe. Taki prostownik stosuje się np. w większych zasilaczach przemysłowych, napędach czy ładowarkach dużej mocy. Tutaj tego nie ma, więc wybór trójfazowy wynika raczej z kojarzenia większej liczby diod z większą liczbą faz, a to nie jest dobra metoda. Jednopołówkowy prostownik jest jeszcze prostszy: najczęściej ma jedną diodę szeregową z obciążeniem i przewodzi tylko podczas jednej połówki okresu napięcia przemiennego. Daje pulsujące napięcie o częstotliwości tętnień równej częstotliwości sieci, np. 50 Hz. Mostek Graetza wykorzystuje obie połówki okresu, więc tętnienia po wyprostowaniu mają zwykle 100 Hz przy zasilaniu z sieci 50 Hz. Moim zdaniem najpewniejsza wskazówka to stałe oznaczenie biegunów wyjścia oraz cztery diody w układzie rombu. To klasyczny prostownik dwupołówkowy, stosowany zgodnie z dobrą praktyką w zasilaczach, zwykle razem z filtrem, bezpiecznikiem i zachowaniem zasad izolacji oraz ochrony przeciwporażeniowej.