Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

Przy tym pytaniu łatwo wpaść w pułapkę, bo słowo rezystancja kojarzy się od razu z omomierzem. Zwykły omomierz, nawet o zakresie 10 MΩ, nadaje się raczej do sprawdzania ciągłości żył, zwarć albo rezystancji elementów o niezbyt dużych wartościach. Izolacja sprawnego kabla telekomunikacyjnego powinna mieć rezystancję znacznie większą, często liczoną w setkach megaomów lub gigaomach, więc taki przyrząd może po prostu nie pokazać realnego stanu izolacji. Co ważne, typowy omomierz mierzy małym napięciem, a uszkodzona lub zawilgocona izolacja czasem ujawnia się dopiero przy napięciu probierczym. Woltomierz o rezystancji 1 MΩ również nie jest narzędziem do tego zadania. Jego rezystancja wejściowa opisuje, jak bardzo obciąża mierzony obwód, a nie zakres pomiaru izolacji kabla. To częsty błąd myślowy: ktoś widzi dużą wartość rezystancji przyrządu i uznaje, że tym mierzy izolację, ale to nie tak działa. Amperomierz o rezystancji 100 mΩ służy do pomiaru prądu i ma bardzo małą rezystancję wewnętrzną, żeby nie zakłócać obwodu. Podłączenie go jak przyrządu do izolacji byłoby bez sensu, a w pewnych sytuacjach nawet ryzykowne. Z mojego doświadczenia najważniejsze jest rozróżnienie: ciągłość żył sprawdza się omomierzem, napięcie w obwodzie woltomierzem, prąd amperomierzem, a stan izolacji megaomomierzem. W telekomunikacji ma to praktyczne znaczenie, bo słaba izolacja powoduje przesłuchy, zakłócenia, niestabilną transmisję i trudne do znalezienia awarie po deszczu czy przy wilgoci.