Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W tym pytaniu najważniejsze jest rozróżnienie między typową małą pojemnością elementu elektronicznego a dopuszczalną pojemnością całego urządzenia końcowego widzianą od strony pętli abonenckiej PSTN. Wartości 100 nF i 500 nF kojarzą się z kondensatorami filtrującymi, przeciwzakłóceniowymi albo separującymi w układach elektronicznych. Są spotykane w sprzęcie, ale nie opisują normatywnej maksymalnej pojemności wnoszonej przez terminal abonencki do linii telefonicznej. Wybranie tak małej wartości zwykle wynika z myślenia kategorią pojedynczego kondensatora na płytce, a nie całego aparatu telefonicznego jako obciążenia dla centrali. Z kolei 10 μF to wartość zbyt duża dla pętli PSTN. Taka pojemność mogłaby nadmiernie obciążać sygnał dzwonienia i sygnały zmienne, powodować opóźnienia przejściowe oraz pogarszać współpracę z centralą, szczególnie przy długich liniach, gdzie sama para miedziana już ma własną pojemność rozłożoną. W sieci telefonicznej nie chodzi tylko o to, żeby urządzenie jakoś działało na biurku, ale żeby poprawnie współpracowało z centralą, zasilaniem liniowym i sygnalizacją w różnych warunkach instalacyjnych. Dlatego przyjmuje się granicę 3 μF. To taki praktyczny kompromis: urządzenie może mieć elementy potrzebne do dzwonienia, filtracji i separacji, ale nie może robić z linii dużego kondensatora. Z mojego doświadczenia podobne pomyłki biorą się też z mieszania parametrów PSTN z elektroniką ogólną albo z instalacjami transmisji danych, gdzie inne wartości pojemności mają zupełnie inne znaczenie.