Na podstawie wyników pomiaru rezystancji izolacji dla czterech par żył miedzianych o długości trasowej równej 1 km: Rab = 2 000 MΩ, Rcd = 1 500 MΩ, Ref = 1 200 kΩ, Rgh = 600 kΩ można stwierdzić, że została uszkodzona izolacja
W tym pomiarze kluczowe jest porównanie nie tylko liczb, ale też jednostek. Dla par Rₐᵦ = 2000 MΩ i R꜀ᵈ = 1500 MΩ rezystancja izolacji jest bardzo duża, czyli izolacja dobrze ogranicza prądy upływu między żyłami. Natomiast Rₑ𝒻 = 1200 kΩ i R𝓰ₕ = 600 kΩ to wartości w kiloohmach, czyli odpowiednio tylko 1,2 MΩ oraz 0,6 MΩ. To jest ogromna różnica w stosunku do tysięcy megaomów. Przy długości trasowej 1 km wynik można praktycznie traktować jako odniesiony do 1 km kabla, więc pary ef i gh wypadają zdecydowanie podejrzanie. Z mojego doświadczenia takie wyniki często oznaczają zawilgocenie złącza, uszkodzoną powłokę kabla, brudną łączówkę albo mechaniczne naruszenie izolacji żył. Dobra praktyka branżowa mówi, żeby po takim pomiarze nie od razu wymieniać cały kabel, tylko potwierdzić usterkę megaomomierzem, sprawdzić puszki, mufy, zakończenia i ewentualnie wykonać lokalizację uszkodzenia reflektometrem TDR. W standardach i dokumentacjach kabli telekomunikacyjnych rezystancja izolacji jest parametrem krytycznym, bo zbyt mała wartość powoduje prądy upływu, przesłuchy, zakłócenia i niestabilną pracę usług, szczególnie przy transmisji xDSL lub torach telefonicznych.
W tym zadaniu łatwo pomylić się przez samo patrzenie na wartości liczbowe bez dokładnego sprawdzenia jednostek. Pary ab i cd mają wyniki podane w megaomach: 2000 MΩ oraz 1500 MΩ. To są wartości wysokie, a przy badaniu izolacji wysoka rezystancja jest czymś dobrym, nie złym. Izolacja ma właśnie jak najmocniej blokować przepływ prądu między żyłami, więc im większy wynik, tym mniejszy prąd upływu i zwykle lepszy stan kabla. Wybór pary ab jako uszkodzonej wynika często z myślenia, że największa liczba oznacza największy problem, ale przy rezystancji izolacji działa to odwrotnie niż np. przy tłumieniu, gdzie duża wartość może być kłopotem. Tutaj duża rezystancja jest pożądana. Nie można też wskazać tylko pary gh, mimo że ma najgorszy wynik, bo para ef również ma rezystancję tylko 1200 kΩ, czyli 1,2 MΩ. To nadal jest bardzo mało w porównaniu z wynikami rzędu tysięcy MΩ. Typowy błąd to przeoczenie, że kΩ i MΩ różnią się tysiąckrotnie: 1 MΩ = 1000 kΩ. W praktyce monter lub technik powinien po takim wyniku podejrzewać upływność izolacji, zawilgocenie, zabrudzenie zakończeń albo przebicie między żyłami. Dobre podejście diagnostyczne to najpierw przeliczyć jednostki, odnieść wynik do długości kabla, porównać z wymaganiami producenta lub normami branżowymi, a dopiero potem wnioskować o uszkodzeniu.