Na rysunku widać typowy fragment przewodowej sieci telefonicznej PSTN, czyli publicznej komutowanej sieci telefonicznej. Najważniejsze wskazówki to obecność centrali, kabli magistralnych, rozdzielczych, instalacyjnych oraz elementów pośrednich przypominających szafki, przełącznice i punkty rozdzielcze. Tak właśnie buduje się klasyczną sieć dostępową dla telefonii stacjonarnej: od centrali wychodzi kabel magistralny, dalej następuje rozdział na mniejsze wiązki kablowe, a na końcu kabel instalacyjny doprowadza parę miedzianą do aparatu abonenta. Moim zdaniem to jeden z bardziej charakterystycznych schematów, bo nazwy kabli od razu zdradzają, że chodzi o telefonię kablową, a nie radiową. W praktyce taka struktura była i nadal bywa spotykana w sieciach miejskich, osiedlowych, biurowych czy zakładowych. Dobre praktyki branżowe wymagają tu poprawnego prowadzenia par kablowych, opisu torów, stosowania przełącznic, łączówek oraz dokumentacji tras kablowych. PSTN wykorzystuje komutację łączy, klasyczne centrale telefoniczne i pętlę abonencką, najczęściej realizowaną na przewodach miedzianych. Dlatego odpowiedź PSTN najlepiej pasuje do przedstawionego rysunku.
Schemat nie przedstawia sieci GSM ani UMTS, mimo że obie technologie też służą do realizacji usług telefonicznych. GSM i UMTS są systemami komórkowymi, czyli ich część dostępowa opiera się na łączności radiowej między terminalem użytkownika a stacją bazową. Na takich rysunkach zwykle pojawiłyby się elementy typu BTS, NodeB, anteny sektorowe, kontrolery BSC lub RNC, a nie kable instalacyjne prowadzone bezpośrednio do aparatów telefonicznych. Typowy błąd polega na tym, że ktoś widzi ogólnie pojętą telefonię i od razu kojarzy ją z komórkami, ale tutaj szczegóły infrastruktury mówią coś zupełnie innego. MAN także nie pasuje, bo oznacza miejską sieć komputerową, najczęściej opartą na światłowodach, przełącznikach Ethernet, routerach i transmisji pakietowej. MAN może obejmować duży obszar miasta, ale nie jest z definicji klasyczną siecią telefoniczną z centralą i kablami magistralno-rozdzielczymi do abonentów. Na rysunku widać hierarchiczny układ kablowy typowy dla PSTN: centrala, kabel magistralny, punkty rozdzielcze i przewody do użytkowników końcowych. Z mojego doświadczenia warto patrzeć nie tylko na nazwę usługi, ale na elementy infrastruktury. Jeżeli widzisz centralę telefoniczną, przełącznice i pętlę abonencką, to praktycznie od razu trzeba myśleć o sieci PSTN, a nie o sieciach radiowych czy komputerowych.