Objawem błędu w sekwencji kodowej uzyskanej przy zastosowaniu kodu HDB-3 jest występowanie w niej
W kodzie HDB-3, czyli High Density Bipolar 3, podstawową zasadą jest naprzemienna polaryzacja impulsów reprezentujących jedynki. To jest rozwinięcie kodu AMI, stosowane m.in. w łączach cyfrowych E1 2,048 Mbit/s zgodnych z zaleceniami ITU-T G.703. Normalnie kolejne impulsy nie powinny mieć ciągle tej samej polaryzacji, bo odbiornik wykorzystuje te zmiany do synchronizacji i kontroli poprawności transmisji. HDB-3 dopuszcza celowe naruszenia tej zasady, ale tylko w ściśle określonych sytuacjach, gdy trzeba zastąpić ciąg czterech zer sekwencją z impulsem naruszającym regułę AMI. Dlatego wystąpienie trzech kolejnych jedynek o tej samej polaryzacji jest traktowane jako objaw błędu kodowego, a nie normalna praca kodu. W praktyce taki objaw może wskazywać na zakłócenia w torze transmisyjnym, uszkodzony regenerator, zły poziom sygnału albo problem z synchronizacją. Moim zdaniem warto to zapamiętać tak: HDB-3 nie lubi długich zer, ale też pilnuje, żeby naruszenia polaryzacji były kontrolowane, a nie chaotyczne. Jeśli pojawia się kilka impulsów tej samej polaryzacji pod rząd, to analizator transmisji albo miernik E1 powinien to zgłosić jako błąd kodowy.
W HDB-3 łatwo pomylić zwykłe cechy kodu z objawami uszkodzenia, bo ten kod sam celowo wprowadza pewne naruszenia reguły AMI. Trzy kolejne zera nie są jeszcze błędem, ponieważ HDB-3 został właśnie wymyślony po to, aby ograniczać zbyt długie ciągi zer. Dopiero ciąg czterech zer jest zastępowany specjalną kombinacją typu 000V albo B00V, zależnie od liczby wcześniejszych impulsów i wymaganej równowagi składowej stałej. Dlatego obecność trzech zer w strumieniu nie oznacza awarii, tylko mieści się w zasadach kodowania. Dwie jedynki o tej samej polaryzacji też nie muszą od razu oznaczać błędu, bo w HDB-3 występują celowe naruszenia bipolarności, używane do sygnalizowania zastąpionych zer. To jest taki kontrolowany wyjątek, a nie przypadkowa usterka. Z kolei przemienna polaryzacja kolejnych impulsów jest zasadą poprawnej transmisji w kodach bipolarnych, więc traktowanie jej jako błędu byłoby odwróceniem sensu działania AMI i HDB-3. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś zapamiętuje hasło naruszenie polaryzacji równa się błąd i nie rozróżnia naruszenia dozwolonego od niedozwolonego. W praktycznej diagnostyce łączy E1 patrzy się na reguły kodowania, błędy bipolarne, utratę ramki, alarmy LOS/LOF i BER, a nie tylko na pojedynczy impuls. Dopiero trzy kolejne jedynki o tej samej polaryzacji wskazują, że sekwencja wyszła poza reguły HDB-3 i można podejrzewać błąd transmisji albo problem sprzętowy.