Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W AMI trzeba odróżnić błąd kodowy od cechy sygnału, która może być po prostu niekorzystna transmisyjnie. Samo pojawienie się kilku kolejnych zer nie oznacza jeszcze błędu w sekwencji AMI, bo zero w tym kodzie jest reprezentowane brakiem impulsu. Owszem, długi ciąg zer może utrudniać odtwarzanie zegara po stronie odbiorczej, bo w sygnale brakuje przejść i odbiornik ma mniej punktów odniesienia do synchronizacji. Z tego powodu w praktycznych systemach, na przykład w traktach cyfrowych, stosuje się kody modyfikowane, takie jak HDB3, które ograniczają liczbę kolejnych zer przez specjalne podstawienia. Ale to jest problem synchronizacji i projektowania kodu liniowego, a nie automatycznie dowód błędu w zwykłym AMI. Podobnie przemienna polaryzacja kolejnych impulsów nie jest objawem awarii, tylko dokładnie zasadą działania AMI. Nazwa Alternate Mark Inversion oznacza naprzemienną zmianę znaku impulsów odpowiadających jedynkom. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi zmieniającą się polaryzację i traktuje ją jako niestabilność sygnału. W rzeczywistości jest odwrotnie: jeżeli jedynki idą raz jako impuls dodatni, raz jako ujemny, to kod zachowuje się poprawnie i dodatkowo ma mniejszą składową stałą, co jest korzystne przy transmisji przez transformatory i łącza telekomunikacyjne. Dopiero dwie kolejne jedynki z tą samą polaryzacją łamią regułę AMI i wskazują na naruszenie bipolarne, chyba że mówimy o specjalnym kodzie typu HDB3 lub B8ZS, gdzie takie naruszenia są wprowadzane celowo według określonego wzorca.