W przypadku cyfrowych aparatów telefonicznych pracujących w środowisku ISDN, przy zakończeniu sieciowym NT2, standardowym złączem jest gniazdo modularne RJ-45. Wynika to z faktu, że interfejs S/T w ISDN wykorzystuje fizycznie tę samą infrastrukturę co klasyczna skrętka komputerowa – czteroparowy kabel miedziany kategorii 3/5/5e, zakończony właśnie wtykiem RJ-45. W praktyce, gdy montuje się NT1/NT2 w szafie lub na ścianie, wyprowadza się porty S/T na patchpanel albo gniazda natynkowe z RJ-45, do których później podłącza się cyfrowe telefony systemowe lub terminale ISDN. Moim zdaniem warto zapamiętać, że RJ-45 to nie tylko sieci Ethernet, ale ogólnie standardowe złącze 8P8C używane w wielu rozwiązaniach telekomunikacyjnych. W dobrych praktykach instalacyjnych stosuje się oznaczenia portów (np. S0, S/T) oraz odpowiednie okablowanie strukturalne, żeby nie mieszać portów ISDN z typowymi portami LAN, chociaż fizycznie złącza wyglądają tak samo. W dokumentacjach producentów central PBX i NT2 zawsze znajdziesz informację, że dostęp ISDN BRA (2B+D) na styku S/T jest wystawiany właśnie na złączu RJ-45, z odpowiednim przypisaniem par (zwykle para środkowa dla toru transmisyjnego). W praktyce technik bierze zwykły patchcord zakończony RJ-45 i wpina aparat ISDN do gniazda NT2 – bez żadnych przejściówek BNC czy adapterów RS-232.
W telekomunikacji bardzo łatwo pomylić różne typy złączy, bo wizualnie część z nich jest podobna, a nazwy też często brzmią podobnie. Warto to sobie uporządkować. Cyfrowy aparat telefoniczny podłączany do zakończenia sieciowego NT2 w środowisku ISDN korzysta ze styku S/T, który jest realizowany na skrętce miedzianej i zakończony złączem modularnym RJ-45. To jest ten sam typ złącza, który kojarzy się z siecią Ethernet, ale standard fizyczny i sygnalizacja są inne – tu mamy interfejs ISDN, a nie Ethernet. Częstym błędem jest wybieranie RJ-11, bo wygląda bardzo podobnie i jest powszechnie używany w klasycznych analogowych liniach abonenckich PSTN oraz w niektórych prostych aparatach telefonicznych czy modemach ADSL. RJ-11 ma jednak mniej żył (zwykle 2 lub 4 styki używane), a w typowej instalacji ISDN na styku S/T używa się złącza RJ-45, które ma 8 styków i jest standardem w urządzeniach NT, PBX i terminalach ISDN. Z kolei BNC to typowe złącze dla kabli koncentrycznych, używane kiedyś w starszych sieciach komputerowych 10BASE2, w systemach CCTV analogowych, radiokomunikacji czy pomiarach laboratoryjnych. Nie nadaje się ono do skrętki ani do interfejsu S/T ISDN, bo to zupełnie inne medium transmisyjne i inna impedancja charakterystyczna. R-S232 (często pisane po prostu RS-232) to natomiast standard interfejsu szeregowego, używany do komunikacji punkt–punkt między komputerem a urządzeniami dodatkowymi, np. modemem, konsolą zarządzającą routera albo centralą PBX. RS-232 ma inne poziomy napięć, inne złącza (DB9, DB25), nie jest przeznaczony do bezpośredniego podłączania aparatów telefonicznych do NT2. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro coś jest „cyfrowe”, to pewnie używa „nowocześniejszego” złącza albo RS-232, ale w telekomunikacji kluczowe są konkretne standardy interfejsów (ISDN S/T) i przypisane do nich złącza fizyczne, a tu wybór pada właśnie na RJ-45.