Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W tym pytaniu łatwo pomylić pojęcia, bo słowo „spaw” kojarzy się wielu osobom wyłącznie z klasycznym spawaniem, czyli z trwałym stopieniem materiału. W światłowodach trzeba jednak rozróżnić spaw termiczny, często potocznie nazywany spawem optycznym, od spawu mechanicznego. Na rysunku nie ma elektrody, łuku elektrycznego ani procesu stapiania szkła. Jest za to obudowa z rowkiem V, dociskiem i metalowym klipsem, czyli typowy element centrujący i zaciskający dwa włókna. To właśnie cecha spawu mechanicznego. Końce włókien są dosuwane do siebie i utrzymywane w jednej osi, a poprawne pozycjonowanie decyduje o małym tłumieniu połączenia. Splot elektryczny nie ma tu sensu technicznego, ponieważ światłowód nie przesyła prądu elektrycznego w przewodniku miedzianym, tylko falę świetlną prowadzoną w rdzeniu i płaszczu. Nie skręca się więc żył tak jak w instalacji elektrycznej czy telekomunikacyjnej miedzianej. Podobnie splot magnetyczny nie jest poprawnym pojęciem dla łączenia włókien światłowodowych. Pole magnetyczne nie służy do trwałego ustawiania rdzeni światłowodu w takim elemencie, a sama transmisja optyczna nie opiera się na „magnetycznym spleceniu” przewodów. Typowy błąd myślowy polega na przeniesieniu skojarzeń z kabli miedzianych na światłowody. W praktyce branżowej zawsze patrzy się na mechanizm połączenia: jeżeli włókna są stapiane w spawarce, mówimy o spawie termicznym/fuzyjnym, a jeżeli są osiowane w prowadnicy i dociskane przez element mechaniczny, jest to spaw mechaniczny. I tutaj właśnie widać ten drugi przypadek.