Przesyłanie danych po ustanowieniu połączenia, tj. po uzyskaniu specjalnej trasy pomiędzy systemem nadawcy i systemem odbiorcy występuje w sieciach telekomunikacyjnych z komutacją
W sieciach z komutacją kanałów transmisja danych rozpoczyna się dopiero po zestawieniu połączenia, czyli po przydzieleniu określonej drogi między nadawcą i odbiorcą. To właśnie sugeruje treść pytania: specjalna trasa jest najpierw tworzona, a potem przez cały czas połączenia jest utrzymywana dla tej jednej rozmowy lub sesji. Klasyczny przykład to tradycyjna sieć telefoniczna PSTN albo połączenie głosowe w ISDN, gdzie centrala zestawia tor rozmówny, często logiczny kanał 64 kbit/s w systemach PCM/TDM. Dopiero po takim zestawieniu abonenci mogą normalnie rozmawiać. Moim zdaniem to jedna z tych definicji, które warto kojarzyć praktycznie: podnosisz słuchawkę, wybierasz numer, centrale wymieniają sygnalizację, a sieć rezerwuje zasoby. W dobrych praktykach telekomunikacyjnych ważne jest rozróżnianie warstwy sygnalizacyjnej, np. DSS1 lub SS7, od właściwego kanału użytkowego, którym płynie głos lub dane. Komutacja kanałów daje przewidywalne opóźnienie i stałe pasmo, ale gorzej wykorzystuje zasoby, gdy użytkownicy milczą. Dlatego w nowszych sieciach często przechodzi się na komutację pakietów, ale klasyczna telefonia nadal jest najlepszym przykładem komutacji kanałów.
W tym pytaniu kluczowe jest sformułowanie o ustanowieniu połączenia i uzyskaniu specjalnej trasy pomiędzy systemem nadawcy i odbiorcy. To nie opisuje komutacji pakietów, komórek ani wiadomości, tylko komutację kanałów. Łatwo się tu pomylić, bo wszystkie te techniki dotyczą przesyłania informacji w sieciach telekomunikacyjnych, ale działają inaczej i mają inne konsekwencje praktyczne. W komutacji pakietów, znanej choćby z sieci IP, dane są dzielone na pakiety, które mogą iść różnymi drogami przez sieć. Nie ma tam zwykle jednego, stale zarezerwowanego toru dla całej transmisji. Routery podejmują decyzje na podstawie adresów i tablic routingu, a opóźnienia mogą się zmieniać. To dobre dla Internetu, ale nie pasuje do opisu specjalnie zestawionej trasy. Komutacja komórek kojarzy się głównie z ATM, gdzie dane są przesyłane w małych komórkach o stałej długości. Tam również występują pojęcia połączeń wirtualnych, więc skojarzenie może być podchwytliwe, ale sama nazwa w pytaniu dotyczy klasycznej rezerwacji kanału, typowej dla telefonii. Komutacja wiadomości polega na zasadzie zapamiętaj i przekaż, czyli cała wiadomość może być odebrana przez węzeł pośredni, zapisana, a potem wysłana dalej. Nie wymaga to utrzymywania ciągłego kanału od początku do końca. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi słowo trasa i od razu myśli o routingu pakietów. W telekomunikacji klasycznej trasa po zestawieniu połączenia oznacza jednak przydzielony tor rozmówny, czyli komutację kanałów.