Ten przewód pasuje do zastosowań montażowych, czyli do stałych połączeń wewnętrznych w urządzeniach telekomunikacyjnych i elektronicznych. Chodzi tu o połączenia wykonywane wewnątrz obudowy aparatu, centralki, modułu sterującego, panelu operatorskiego, zasilacza, układu pomiarowego albo innego sprzętu, gdzie przewód nie pracuje jako kabel instalacyjny w ścianie czy jako przewód ochronny. Z mojego doświadczenia taki detal jest ważny: przewód może wyglądać niepozornie, ale jego przeznaczenie wynika z budowy żył, izolacji, elastyczności oraz sposobu prowadzenia. W elektronice stosuje się przewody montażowe, często wielożyłowe lub taśmowe, bo ułatwiają uporządkowane prowadzenie sygnałów między płytkami, złączami i podzespołami. Dobrą praktyką jest dobieranie przekroju, napięcia znamionowego izolacji i odporności temperaturowej do warunków pracy urządzenia. W dokumentacji technicznej zwykle podaje się też typ przewodu, liczbę żył i kolory, żeby serwis później nie zgadywał, co autor miał na myśli. Taki przewód nie służy do uziemiania ani do budowy sieci LAN, tylko do połączeń wewnętrznych, stabilnych i mechanicznie zabezpieczonych.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć, bo wszystkie dotyczą przewodów, ale w praktyce ich funkcje są zupełnie inne. Przewód do wyrównania potencjałów elektrycznych ma za zadanie połączyć metalowe części instalacji i urządzeń tak, aby między nimi nie pojawiła się niebezpieczna różnica napięć. W takich zastosowaniach używa się przewodów ochronnych lub połączeń wyrównawczych, najczęściej oznaczanych barwą żółto-zieloną zgodnie z zasadami stosowanymi w instalacjach elektrycznych, między innymi wg PN-HD 60364 i PN-EN 60445. Tu liczy się ciągłość ochronna, odpowiedni przekrój i pewne zaciski, a nie wygodne prowadzenie sygnałów w środku urządzenia. Podobnie ochrona przed porażeniem prądem elektrycznym to szerszy temat: uziemienie, przewód PE, separacja, izolacja, wyłączniki różnicowoprądowe. Sam przewód montażowy nie staje się z automatu elementem ochrony przeciwporażeniowej, nawet jeśli ma izolację. To częsty błąd myślowy: skoro coś jest przewodem, to może przewodzić do ziemi. Może, ale nie wolno tak dobierać elementów na oko. Nie pasuje też budowanie sieci LAN w topologii magistrali. Współczesne sieci Ethernet w okablowaniu strukturalnym, zgodnie z ISO/IEC 11801, EN 50173 czy TIA-568, wykonuje się zwykle skrętką symetryczną zakończoną złączami RJ45 w topologii gwiazdy. Historyczne magistrale kojarzą się raczej z koncentrykiem, na przykład dawnym 10BASE2/10BASE5, a nie z przewodem montażowym stosowanym wewnątrz elektroniki. Dlatego właściwe rozpoznanie polega na odróżnieniu przewodu sygnałowo-montażowego od przewodu ochronnego, wyrównawczego i medium transmisyjnego LAN.