Technika komutacji kanałów polega na
Komutacja kanałów polega właśnie na zestawieniu indywidualnego połączenia pomiędzy dwoma elementami sieci na czas potrzebny do przesłania informacji. Najprościej mówiąc: najpierw sieć rezerwuje drogę transmisyjną, potem dane lub głos lecą tą drogą, a po zakończeniu rozmowy zasoby są zwalniane. Klasyczny przykład to tradycyjna sieć telefoniczna PSTN albo połączenie w ISDN, gdzie na czas rozmowy użytkownik ma przydzielony konkretny kanał, np. kanał B 64 kbit/s. Moim zdaniem to jest bardzo ważne rozróżnienie, bo w praktyce wpływa na opóźnienia, jakość rozmowy i sposób planowania zasobów w centrali. Dobrą praktyką w telekomunikacji jest pamiętanie, że komutacja kanałów daje przewidywalną jakość transmisji, ale gorzej wykorzystuje pasmo, jeśli abonenci milczą albo przesyłają dane nieregularnie. Dlatego historycznie świetnie pasowała do rozmów głosowych, a niekoniecznie do typowego ruchu internetowego.
W komutacji kanałów nie chodzi o stałe, niezmienne połączenie dwóch odległych abonentów istniejące cały czas. To częsty skrót myślowy, bo kanał rzeczywiście jest wydzielony, ale tylko na czas trwania sesji, na przykład rozmowy telefonicznej. Po rozłączeniu zasoby sieciowe wracają do puli i mogą zostać użyte przez innych abonentów. Gdyby takie połączenie było stałe dla każdej pary użytkowników, sieć byłaby skrajnie nieefektywna i bardzo droga w utrzymaniu. Z mojego doświadczenia uczniowie często mylą pojęcie kanału z fizycznym kablem, a to nie zawsze to samo.
Dzielenie strumienia danych na pakiety opisuje komutację pakietów, czyli zasadę działania wielu sieci komputerowych, w tym IP. Pakiety mogą iść różnymi trasami, są adresowane, kolejkowane i składane u odbiorcy. To daje elastyczne wykorzystanie pasma, ale nie gwarantuje tak naturalnie stałego opóźnienia jak klasyczny kanał zestawiony w sieci telefonicznej. Przekazywanie całych wiadomości z adresem stacji docelowej to z kolei komutacja wiadomości, gdzie węzły mogą przechowywać komunikat i przesyłać go dalej metodą store-and-forward. To też nie jest komutacja kanałów, bo nie rezerwuje się wcześniej ciągłej ścieżki transmisyjnej end-to-end. W praktyce warto zapamiętać prostą zasadę: kanał najpierw zestawiasz, potem używasz, a na końcu zwalniasz.
Dzielenie strumienia danych na pakiety opisuje komutację pakietów, czyli zasadę działania wielu sieci komputerowych, w tym IP. Pakiety mogą iść różnymi trasami, są adresowane, kolejkowane i składane u odbiorcy. To daje elastyczne wykorzystanie pasma, ale nie gwarantuje tak naturalnie stałego opóźnienia jak klasyczny kanał zestawiony w sieci telefonicznej. Przekazywanie całych wiadomości z adresem stacji docelowej to z kolei komutacja wiadomości, gdzie węzły mogą przechowywać komunikat i przesyłać go dalej metodą store-and-forward. To też nie jest komutacja kanałów, bo nie rezerwuje się wcześniej ciągłej ścieżki transmisyjnej end-to-end. W praktyce warto zapamiętać prostą zasadę: kanał najpierw zestawiasz, potem używasz, a na końcu zwalniasz.